Rezydencje

Alicja Wysocka

Alicja Wysocka jest interdyscyplinarną artystką wizualną tworzącą performanse, instalacje wideo, realizacje site-specific i choreografowane sytuacje społeczne. Ukończyła Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu oraz Hochschule für Bildende Künste Städelschule we Frankfurcie nad Menem, gdzie studiowała w klasie Haegue Yang. W swojej praktyce bada wspólnotowość, dobro wspólne, praktyki odpoczynku oraz alternatywne modele organizacji społecznej, ekonomicznej i artystycznej. Jej projekty często powstają we współpracy z lokalnymi społecznościami i odwołują się do rytuałów, wody, kultury łaźni i uzdrowisk, pamięci ciała oraz kolektywnych form troski. Do jej długofalowych działań poświęconych spółdzielczości należą „Kapitał Kolektywny”, Pierwszy Międzynarodowy Kongres Spółdzielni Artystycznych i „Seminarium Spółdzielcze”. Uczestniczyła w rezydencjach między innymi w Jan van Eyck Academie, MMCA Seoul, Akademie Schloss Solitude, Cittadellarte i Jatiwangi Art Factory. Jej prace prezentowano w Schirn Kunsthalle Frankfurt, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, CSW Zamek Ujazdowski oraz na Triennale Milano. Jest laureatką stypendiów DAAD, m.st. Warszawy i MKiDN. Mieszka nomadycznie i pracuje międzynarodowo.
Rezydencja jest realizowana w ramach projektu „Kurort Ustka”, dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu „Sztuki wizualne 2026”.

Anca Benera & Arnold Estefan

Anca Benera & Arnold Estefan
to duet artystów współpracujących od 2011 roku, obecnie mieszkający w Wiedniu i Bukareszcie. Ich twórczość – obejmująca instalacje, wideo i performance – opiera się na metodach badawczych, które ujawniają niewidoczne wzory ukryte za określonymi narracjami historycznymi, społecznymi i geopolitycznymi. W swoich najnowszych pracach badają zjawisko krajobrazów stworzonych przez człowieka na całym świecie, gdzie tworzenie i oznaczanie przestrzeni (jako formy modyfikacji terytorium) idzie w parze ze wzmożoną przemocą państwową oraz nadmierną eksploatacją zasobów. Są laureatami Nagrody Birgit Jürgenssen 2022 przyznawanej przez Austriackie Federalne Ministerstwo Edukacji, Sztuki i Kultury oraz Akademię Sztuk Pięknych w Wiedniu, a obecnie pełnią funkcję Creative Fellows w Postsocialist Art Centre na University College London. Odbyli rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brali udział w wystawie Koalicje wody (2025).

Ania Nowak

Ania Nowak (ur. 1983) pracuje w obszarze choreografii, badając granice ciała i języka oraz potencjał pożądania, kruchości i gniewu jako narzędzi przemiany społecznej. Tworzy performanse, prace wideo, instalacje i teksty, w których eksploruje relacje oparte na trosce i współbyciu w czasach kryzysu, a także redefiniuje kategorie przyjemności, choroby, bólu, intymności i dostępności poza binarnością i wykluczeniem.
Współpracuje z alternatywnymi programami edukacyjnymi w Europie, m.in. Kem Szkołą w Warszawie i School of Kindness w Sofii. Jej prace prezentowane były m.in. w HAU Hebbel am Ufer, Berlinische Galerie, KW i Sophiensæle w Berlinie, a także w Nowym Teatrze w Warszawie, Kiasmie w Helsinkach, La Casa Encendida w Madrycie, MQ w Wiedniu, Kunsthalle Münster oraz na 14. Baltic Triennial i 12. Göteborg Biennial.
Ważniejsze wystawy indywidualne: „Pocałunek nie zabija” (MSN Warszawa, 2023), „Ill Delights” (Galerie Wedding, Berlin, 2023), „Can You Die of a Broken Heart?” (CSW Zamek Ujazdowski, 2018) i „Matters of Touch” (Arts Santa Mònica, Barcelona, 2017). Artystka mieszka i pracuje w Berlinie.

Dominik Styk

Dominik Styk (ur. 1996 w Bańskiej Bystrzycy) jest słowackim artystą tworzącym rzeźby, instalacje i performanse. Ukończył scenografię teatru alternatywnego i lalkowego na Akademii Sztuk Scenicznych w Pradze oraz pracownię Time-Based Media na Hochschule für bildende Künste w Hamburgu, gdzie studiował pod kierunkiem Michaeli Melián i Kadera Attii. W swojej praktyce wykorzystuje tkaniny, obiekty przeznaczone do noszenia oraz materiały takie jak glina, wosk i skóra. Interesują go relacje między ciałem i otoczeniem, procesy kształtowania tożsamości oraz pogranicza iluzji, percepcji i scenografii. Uczestniczył w pobytach studyjnych na Akademii Sztuk Pięknych w Norymberdze i Wiedniu. Jego prace prezentowano między innymi w Gesellschaft für Aktuelle Kunst w Bremie, Kunstverein Schwerin, Kunstforum Rottweil, National Gallery Prague oraz podczas Zlínskiego Salonu Młodych. Mieszka i pracuje w Hamburgu.
Rezydencja Dominika Styka została zrealizowana dzięki wsparciu Międzynarodowego Funduszu Wyszehradzkiego oraz Culture Moves Europe, programu finansowanego przez Unię Europejską i realizowanego przez Goethe-Institut.
Niniejszy materiał powstał przy wsparciu finansowym Unii Europejskiej. Wyrażone w nim poglądy w żaden sposób nie mogą być uznawane za odzwierciedlające oficjalne stanowisko Unii Europejskiej.

Elżbieta Jabłońska

Elżbieta Jabłońska – Artystka wizualna, podejmująca ironiczną grę z przypisywanymi jednostce rolami społecznymi, mechanizmami funkcjonowania instytucji sztuki, poddająca refleksji zaangażowanie społeczne w obszarze sztuki. Jej twórczość wpisywana jest często w obręb sztuki feministycznej czy postfeministycznej. Tworzy głównie instalacje, fotografie, performance oraz działania czasowo-przestrzenne. Traktuje dzieło sztuki jako obiekt relacyjny, którego sens i znaczenie może podlegać zmianom i negocjacji. Aktualnie koncentruje się na gestach artystycznych, które zachęcają do działania, do budowania chwilowej wspólnoty, tworzenia pola wzajemnej komunikacji i porozumienia rezygnując tym samym z produkcji materii, a czasem również z własnego autorstwa. Profesora na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.  Brała udział w wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych. Laureatka nagrody Spojrzenia (2003 r.) oraz Nagrody im. Katarzyny Kobro (2023 r.). Prezeska Fundacji W788.

Eszter Metzing

Eszter Metzing urodziła się w 1992 roku w Peczu. W 2018 roku ukończyła grafikę na Węgierskim Uniwersytecie Sztuk Pięknych w Budapeszcie. Jej praktyka koncentruje się na zjawiskach związanych z odczuwaniem i pamięcią, obejmując indywidualne oraz społeczno-psychologiczne aspekty kobiecego doświadczenia. Artystka tworzy instalacje tekstylne i obiekty, często łącząc materiały takie jak lateks, szkło borokrzemowe, szkło i tkaniny. Od 2022 roku jest członkinią Stowarzyszenia Młodych Artystów oraz Stowarzyszenia Węgierskich Artystów Grafików. Od 2021 roku reprezentuje ją Inda Gallery w Budapeszcie, gdzie miała dwie wystawy indywidualne, w 2021 i 2024 roku. Regularnie uczestniczy w wystawach zbiorowych na Węgrzech, a w 2021 roku zadebiutowała w ISBN Gallery jako duet artystyczny ze Stellą Koleszár, znaną również jako lutum. Jest również członkinią Art Quarter Budapest (aqb), centrum sztuki współczesnej i społeczności artystycznej.
Rezydencja i projekt Eszter Metzing w BGSW są realizowane dzięki wsparciu Fundacji im. Wacława Felczaka oraz ze środków Unii Europejskiej w ramach programu Culture Moves Europe.
Praca została zrealizowana przy wsparciu finansowym Unii Europejskiej. Wyrażone w niej poglądy nie mogą być w żaden sposób uznawane za odzwierciedlające oficjalne stanowisko Unii Europejskiej.

Ewelina Figarska

Ewelina Figarska tworzy obiekty rzeźbiarskie, teksty eksperymentalne i prozatorskie oraz audycje. Bada wątki między codziennością a osobliwością, literaturą i sztuką wizualną. Ważne dla niej jest również ciało i wielozmysłowe przetwarzanie rzeczywistości. Materializuje swoje teksty używając interdyscyplinarnych środków. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi, studentka reżyserii na Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie (2022/23). Twórczyni obiektów, wystaw oraz eksperymentalnych tekstów. Wykładowczyni w Gościnnej Pracowni Artystycznej na Wydziale Wzornictwa ASP w Warszawie (2024/25). W ramach audycji radiowych Cebula skupia się na rozmowie jako metodzie twórczej i organizuje open calle na nagrania głosowe i dźwiękowe. W kolektywie Garaż współ-poszukuje przestrzeni dla notatek, alternatywnej komunikacji, nic-ów oraz użytkowych nieużytków. Autorka książki „Jestem małą muszką owocówką, przyleciałam na ciebie popatrzeć” (słowo obraz/terytoria, 2025).

Jagoda Dobecka

Jagoda Dobecka jest artystką wizualną, badaczką i kuratorką. Ukończyła malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, a obecnie jest doktorantką Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. W swojej praktyce podejmuje tematy żałoby, tęsknoty i utraty, poszukując sposobów kolektywnego przeżywania stanów granicznych oraz gestów przywracających poczucie bezpieczeństwa i wspólnoty. Interesuje ją sztuka jako praktyczne narzędzie budowania i poszerzania relacji oraz podważania hierarchii społecznych. Ważnym formatem jej pracy są performatywne kolacje, tworzące przestrzeń spotkania, wymiany doświadczeń i wspólnego przechodzenia przez procesy straty. Brała udział w programach rezydencyjnych MeetFactory w Pradze, KAIR Košice, Goyki 3 w Sopocie i ssesi.space w Brnie. Jej prace prezentowano między innymi w BWA Wrocław, Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki, Galerie hlavního města Prahy oraz Fundacji Rodziny Staraków. Jest stypendystką MKiDN i Prezydenta Wrocławia, finalistką 13. Konkursu Gepperta oraz osobą nominowaną do nagrody WARTO w kategorii sztuki wizualne. Mieszka i pracuje we Wrocławiu oraz w Pradze.
Rezydencja jest realizowana w ramach projektu „Kurort Ustka”, dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu „Sztuki wizualne 2026”.

Jan Baszak

Jan Baszak (ur. 1994 w Szczecinie) jest artystą wizualnym tworzącym w obszarze rzeźby, instalacji, scenografii, tkaniny artystycznej i praktyki badawczej. Ukończył Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu oraz Akademię Sztuki w Szczecinie, gdzie realizuje doktorat. Wykorzystując materiały odzwierzęce, stare tekstylia i znalezione obiekty, bada relacje między ludźmi i istotami nieludzkimi, odwołując się do teorii queer, posthumanizmu i sprawczości materii. Tworzy wielowarstwowe instalacje skupione wokół melancholii, fantazji, abiektu i afirmacji dziwności. Jego prace prezentowano m.in. w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki, CSW Zamek Ujazdowski, Centrum Kultury ZAMEK w Poznaniu oraz Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi. Mieszka i pracuje między Szczecinem, Warszawą a Berlinem. Reprezentuje go galeria WHOISPOLA.

Hyerim Han

Hyerim Han — artystka wizualna, tworzy filmy, instalacje, rysunki i projekty badawcze. Absolwentka kierunku sztuki piękne na Seoul National University of Science and Technology. W swojej praktyce skupia się na historiach z życia codziennego i mitach, które opowiadają o społecznych i międzygatunkowych relacjach. Bardzo często jej prace poświęcone są doświadczeniu i perspektywie osób starszych, zwracając uwagę na kwestie pracy, ciała, norm społecznych, czy gesty troski i przetrwania. Brała udział w wystawach m.in. w Sogeumnaru SmallArtMuseum w Ulsan (2025), Gyeongnam Art Museum Changwon, Seo:ro Art Space, w Seulu, czy Yunsul Art Museum w Gimhae. Odbyła rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brała udział w wystawie Koalicje wody (2025). Mieszka i pracuje w Changwon.

Lukas Hofmann

Lukas Hofmann (ur. 1993 w Pradze) jest czeskim artystą tworzącym przede wszystkim performanse, a także działającym w obszarze kuratorstwa, mody i stylizacji. W swojej praktyce wykorzystuje choreografię, ciało i zmysłowo budowaną atmosferę, badając kruchość, intensywność obecności oraz relacje powstające wewnątrz tymczasowych wspólnot. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych oraz Akademii Sztuki, Architektury i Designu w Pradze, a także na Korea National University of Arts w Seulu. W 2018 roku otrzymał Nagrodę Jindřicha Chalupeckiego. Jego prace prezentowano między innymi w National Gallery Prague, SAVVY Contemporary w Berlinie, Art in General w Nowym Jorku, Statens Museum for Kunst w Kopenhadze, Cabaret Voltaire w Zurychu oraz podczas Wiener Festwochen.
Rezydencja została zrealizowana dzięki wsparciu Międzynarodowego Funduszu Wyszehradzkiego.

Magdalena Chowaniec

Magdalena Chowaniec jest choreografką, performerką, muzyczką, kuratorką, mediatorką kultury i badaczką artystyczną. Ma wykształcenie w zakresie baletu klasycznego oraz tytuł magisterski Anton Bruckner Privatuniversität w Linzu, gdzie przygotowała pracę poświęconą empatii cielesnej. W swojej praktyce bada metody choreograficzne i somatyczne jako narzędzia łagodnego oporu, społeczno-politycznej reorganizacji oraz indywidualnej i zbiorowej przemiany. Współpracowała między innymi z Amandą Piñą, Alexem Baczyńskim-Jenkinsem, Michaelem Laubem, Olegiem Soulimenką i Ulduz Ahmadzadeh. Jej autorskie projekty prezentowano podczas ImPulsTanz i Wiener Festwochen, a także w Kampnagel w Hamburgu i Sophiensäle w Berlinie. W 2023 i 2025 roku przygotowała choreografie do dwóch produkcji Wiedeńskiej Opery Państwowej. Od 2015 roku współtworzy z Markusem Steinkellnerem rave’owy duet Mermaid & Seafruit. W latach 2019–2020 była badaczką artystyczną w szkole doktorskiej Uniwersytetu Muzyki i Sztuk Performatywnych w Grazu, a w latach 2021–2024 pracowała jako kuratorka projektów miejskich i mediatorka kultury w Tangente St. Pölten. Mieszka i pracuje w Austrii.
Rezydencja jest realizowana w ramach projektu „Kurort Ustka”, dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu „Sztuki wizualne 2026”.

Maja Demska

Maja Demska (ur. 1992) jest artystką, poetką i kuratorką. W swojej praktyce bada obecność i rolę danych, diagramów oraz innych form wizualizacji wiedzy w sztuce. Jest autorką tomu poetyckiego „Udawanie ludzi”, wydanego w 2022 roku przez Girls and Queers to the Front, oraz założycielką niezależnej przestrzeni artystycznej Groszowe sprawy, działającej w latach 2018–2020 na bazarze Namysłowska w Warszawie. Pochodzi z Sopotu. Mieszka w bloku.
Rezydencja jest częścią wystawy “W środku słowa”.

Mariia Bakalo

Mariia Bakalo jest ukraińską choreografką, performerką, badaczką ruchu i edukatorką. Ukończyła choreografię i filologię oraz studia MFA z choreografii eksperymentalnej na University of California, Riverside. Jest certyfikowaną nauczycielką DanceAbility. W swojej praktyce łączy taniec współczesny, improwizację kontaktową i metody somatyczne, podejmując tematy dotyku, troski, wojny oraz roli sztuki w obliczu kryzysów i ludzkiego cierpienia. Istotną częścią jej pracy są projekty z udziałem osób o różnych możliwościach ruchowych oraz performanse-wykłady wykorzystujące elementy autoetnograficzne. Otrzymała stypendium Prezydenta Ukrainy oraz danceWEB Scholarship podczas festiwalu ImPulsTanz. Brała udział między innymi w programach rezydencyjnych Culture Utopias we Wrocławiu i Bukareszcie oraz Dreaming 90s w HELLERAU. Pochodzi z Krymu, a od 2014 roku mieszka i pracuje we Lwowie.
Rezydencja odbyła się dzięki wsparciu ZAiKS z Funduszu Popierania Twórczości.

Paula Malinowska

Paula Malinowska (ur. 1998) jest fotografką i artystką 3D mieszkającą w Bratysławie. Jej praktyka wywodzi się z medium fotografii, które wykorzystuje do tworzenia fotogrametrycznych skanów 3D ekosystemów roślinnych. Ukończyła studia licencjackie w pracowni Jany Hojstričovej na Wydziale Fotografii i Nowych Mediów oraz studia magisterskie w pracowni Martina Piačeka na Wydziale Intermediów Akademii Sztuk Pięknych w Bratysławie. Brała udział w licznych wystawach zbiorowych i wydarzeniach artystycznych, m.in. Temporary Connection with a Dancing Plant w A Promise of Kneropy w Bratysławie, Kiosk Festival w Žilinie, The Burn Before the Burnout w Karlin Studios w Pradze, Disappearing Body w Schaubmar’s Mill / Słowackiej Galerii Narodowej, NOWLESSNESS ACT III w Kunsthalle Bratislava w ramach OFF Festival oraz Garden Dialogues w Atelier XIII w Bratysławie. W 2022 roku uczestniczyła także jako artystka gościnna w programie Fall Open Studios 2022 w AiR 351 w Cascais w Portugalii.
Rezydencja została zrealizowana dzięki wsparciu Międzynarodowego Funduszu Wyszehradzkiego.

Stony Tellers

StonyTellers to kolektyw artystyczny założony w 2019 roku, wywodzący się z pracowni rzeźby na UMPRUM w Pradze. Tworzy instalacje, performanse, projekty tekstowe i sytuacje społeczne, wykorzystując również język i estetykę mediów społecznościowych. Praktyka kolektywu koncentruje się na budowaniu wspólnot opartych na wzajemnej trosce, dzieleniu się zasobami i solidarności międzygatunkowej. Poprzez starannie choreografowane spotkania StonyTellers podejmują tematy niepewnych warunków pracy artystycznej, kryzysu klimatycznego, lęku oraz kolektywnych sposobów reagowania na współczesne kryzysy. Do ich projektów należą między innymi „Garden Burnout”, „Globalizační receptář 1.0”, „Signature Drinks”, „Broken Window to the Garden” i „Gossip Stones”. W 2023 roku kolektyw otrzymał Nagrodę Jindřicha Chalupeckiego. Działa w Pradze. Rezydencja kolektywu StonyTellers jest realizowana przy wsparciu Towarzystwa Jindřicha Chalupeckiego.

Sylwia Górak

Sylwia Górak – malarka, performerka i wokalistka. Ukończyła Uniwersytet Artystyczny im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu, gdzie obroniła dyplom z malarstwa i rysunku (w zakresie performansu) w pracowni prof. Jarosława Kozłowskiego. Wielokrotna stypendystka, m.in. Pro Helvetia (Szwajcaria), CEC ArtsLink (Nowy Jork) oraz Landeshauptstadt Kulturamt (Düsseldorf). Laureatka 5. Biennale Sztuki Młodych „Rybie Oko” (2008). Brała udział w wystawach i koncertach w kraju i za granicą, m.in. w Carnegie Hall w Nowym Jorku. Uczennica światowej sławy sopranistki prof. Olgi Szwajgier. Obecnie aktywnie działa na polu performansu akustycznego (dysponuje cztero-oktawową skalą głosu) i konceptualnego. Ostatnio prezentowała swoje prace malarskie w Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu, a także w Wilnie i Reykjavíku. Wystawiała również m.in. w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku oraz w Queens Museum of Art w Nowym Jorku. W 2024 roku pełniła funkcję przewodniczącej jury Nagrody im. Katarzyny Kobro w Muzeum Sztuki w Łodzi. Mieszka i pracuje w Leżajsku.

Teresa Kamińska

Teresa Kamińska jest artystką tworzącą rzeźbę ceramiczną, biolożką i edukatorką związaną z Ustką. Studiowała ochronę roślin i środowiska na Akademii Rolniczej w Szczecinie, a przez blisko trzydzieści lat pracowała jako nauczycielka biologii. W swojej praktyce łączy zainteresowanie formą organiczną z wiedzą przyrodniczą, podejmując tematy relacji między człowiekiem, roślinami i środowiskiem. Jest autorką programu edukacyjnego „Ekologia z turystyką”, broszury „Drzewa w Ustce” oraz inicjatorką lokalnych projektów ekologicznych. Od kilku lat rozwija praktykę rzeźbiarską w pracowni ceramicznej BGSW w Ustce. W 2026 roku jej prace zostały zaprezentowane na indywidualnej wystawie „Aktualizacja” w Domu Kultury w Ustce. Rezydencja odbywa się w ramach programu “Rezydencje lokalne”.

Jean Ulrick Desert

Jean-Ulrick Désert (ur. 1960, Port-au-Prince) jest pochodzącym z Haiti artystą konceptualnym. Prace Déserta wywodzą się z tradycji sztuki konceptualnej zaangażowanej w praktyki społeczne i kulturowe. Artysta studiował na wydziale sztuk pięknych sztuk w Cooper Union, a następnie uzyskał tytuł magistra architektury na Uniwersytecie Columbii (Nowy Jork). Jego prace były prezentowane w Brooklyn Museum, Studio Museum in Harlem (N.Y.C.) oraz Walker Art Center (Minneapolis), na Biennale w Hawanie,  a także w Europie — m.in. w Haus der Kulturen der Welt (Berlin) — oraz w galeriach i przestrzeniach publicznych w Amsterdamie, Rotterdamie, Gandawie, Brukseli, Dakarze.
Jean-Ulrick działa również w obszarze akademickim. Był wykładowcą i recenzentem na uniwersytetach w Stanach Zjednoczonych (Princeton, Yale, Columbia), Niemczech (Uniwersytet Humboldtów) oraz Francji (École supérieure des Beaux-Arts). Jest laureatem nagród, m.in. LMCC Lower Manhattan Cultural Council (USA), Cité des Arts (Francja) oraz WiDiMibaWi Art Prize 2022/23 (Niemcy).

Kelly Krugman

Kelly Nayaase-Naxhiñaa’ Krugman to niezależna kuratorka, pracowniczka kultury i redaktorka o korzeniach zapotecko-żydowskich, Meksykanka-Amerykanka. Związana z berlińskim SAVVY Contemporary: The Laboratory of Form-Ideas, wykorzystuje dźwięk, duchowość, opowieści i współprace. Traktuje praktykę kuratorską jako sposób przekazywania ucieleśnionej wiedzy ponad czasem i granicami, a we współpracy z artystami i twórcami z różnych dziedzin, tworzy przestrzenie wymiany i antyhegemonicznego oporu. Kelly Krugman odbyło rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brało udział w wystawie Koalicje wody (2025).

Maja ∀. Ngom 

Maja ∀. Ngom – urodzona w Poznaniu multidyscyplinarna artystka pracująca z fotografią, instalacją, filmem, tekstem i rzeźbą. Absolwentka fotografii na Royal College of Art w Londynie oraz University of the Arts London, a także etnolingwistyki na UAM; uczestniczka programu Institute for Postnatural Studies (2025).
W swoich pracach łączy różnorodne materiały i elementy natury, tworząc wyobrażone światy inspirowane doświadczeniem cielesności, pamięcią pokoleniową i dyskursem rasowym. Zgłębia złożoności wieloetniczności oraz niedoreprezentowanie ciał marginalizowanych, zastępując ich nieobecność fikcyjnymi narracjami i motywami fantastycznymi.
Jej prace pokazywano m.in. w Royal College of Art w Londynie, Muzeum Sztuki w Łodzi i na Biennale Zielona Góra Wracając do przyszłości. W 2021 roku w Centrala Space (Birmingham) zaprezentowała wystawę indywidualną All That They Hide From Themselves. W 2019 roku opublikowała fotograficzny esej Słodki smak inności na łamach pisma „Obieg”. Artystka  mieszka i pracuje w Londynie.

Magdalena Starska

Magdalena Starska (ur. 1980, Poznań) jest autorką rysunków i instalacji oraz performerką. Ukończyła studia na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Współtworzyła grupę artystyczną Penerstwo. Pracuje z różnymi mediami – jej rzeźby i performanse często się przenikają i ewoluują, a rysunki trudno określić jako autonomiczne dzieła. Bazuje na materiałach z najbliższego otoczenia, używa prostych przedmiotów do afirmacji codziennych czynności i odczuć. Wykorzystuje ulotne zjawiska, jak migoczące światło czy materiały zmieniające stan skupienia. Realizuje również działania w przestrzeni publicznej, które dyskretnie angażują przechodniów w zdarzenia rozgrywające się na styku tego, co prywatne i publiczne. Uczestniczyła w programach Nawzajem i Dobro-Stan w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025). Mieszka i pracuje w Poznaniu.

Parul Sinha

Parul Sinha jest artystką wizualną, która ukończyła studia magisterskie z malarstwa na College of Art w Delhi (2016). Tworzy przede wszystkim akwarele, w których skupia się na narracjach ekologicznych i tematach miejskiej alienacji. Brała udział w projekcie książkowym opublikowanym w Mini-Majelis w ramach Documenta Fifteen w Kassel. Prezentowała swoje prace na wystawie indywidualnej w Metta Contemporary w Navi Mumbai (2018) oraz w wystawach zbiorowych w Clark House Initiative w Mumbaju (2017) i w galerii Latitude 28. Oprócz wystaw współtworzyła również ilustracje i komiksy o tematyce ekologicznej. W swojej praktyce artystka stara się zwrócić uwagę na pomijane wątki ekologiczne i relacje społeczności z bioróżnorodnością, które są w stanie ciągłego zagrożenia. W swoich wizualnych opowieściach Parul Sinha bada w jaki sposób wrażliwość środowiskowa kształtowana jest przez wzorce konsumpcji i podkreśla rosnącą degradację ekosystemów w obliczu zmian klimatycznych i ekspansji miast.

Paweł Matyszewski

Paweł Matyszewski (ur. 1984 w Białymstoku) — malarz, autor obiektów i instalacji, ogrodnik. Absolwent Wydziału Malarstwa, Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, dyplom w 2009 u prof. dr hab. Piotra C. Kowalskiego. Doktorat, dyplom w 2021 r. pod kierunkiem dr hab. Dominika Lejmana na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Prace prezentowane w Polsce, Austrii, Białorusi, Czechach, Danii, Estonii, Francji, Gruzji, Hiszpanii, Litwie, Niemczech, Serbii, Węgrzech i Wielkiej Brytanii. Stypendysta Narodowego Centrum Kultury (2014) i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2012, 2024)). Laureat nagród artystycznych: Biennale Malarstwa „Bielska Jesień” (2009, 2012) czy Biennale Sztuki Młodych „Rybie oko” (2013, 2015). Zajmuje się szeroko pojmowaną marginalnością zjawisk i zachowań z pogranicza kultury i biologii. Łączy język realizmu z abstrakcją, obrazu z obiektem. Jego indywidualna wystawa Z piachem w zębach była prezentowana w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025).

Ranjit Kandalgaonkar

Ranjit Kandalgaonkar koncentruje się przede wszystkim na miejskich kontekstach. Jego projekty związane z konkretnymi miastami mapują wrażliwość i podatność na zmiany w strategiach rewitalizacji urbanistycznej, analizują konfliktowe historie rekultywacji terenów i spekulacji lub dokumentują linie czasowe i ślepe punkty – alternatywne wskaźniki miasta, które ulega rozpadowi. Jego prace są efektem researchu m.in. wokół form filantropii praktykowanej przez trusty społecznościowe, podporządkowanej wyobraźni o epidemii dżumy w Bombaju w 1896 roku, późniejszej utraty flory i fauny w kolonialnym Bombaju. Artysta zajmuje się także długoterminowo tematem złomowania statków pod koniec XX wieku i niewidzialnymi infrastrukturami żeglugowymi. Te poszukiwania dążą do ujawnienia niedostatecznie znanych informacji poprzez umieszczenie ich w kontekście pomijanej historii społecznej. Wśród wyróżnień i rezydencji artystycznych, które otrzymał, można wymienić nagrodę Wellcome Trust Seed Award, stypendia Majlis Visual Arts Fellowship i UDRI Architectural Fellowship, a także rezydencje artystyczne: The Leverhulme Trust, SAI Harvard University oraz Gasworks. Jego prace były prezentowane między innymi w UCL-Cities Methodologies, Bergen Assembly Art & Research Triennale, Melahuset/OCA Norway, Colomboscope, Warehouse421, Wellcome Collection oraz w innych galeriach w kraju i za granicą. Odbył rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brał udział w wystawie Koalicje wody (2025). Mieszka i pracuje w Mumbaju w Indiach.

Roberto Uribe Castro

Roberto Uribe Castro – ukończył architekturę w Bogocie oraz sztuki piękne w Berlinie. Pracował jako niezależny architekt i konsultant przy pierwszym planie zagospodarowania przestrzennego Bogoty, który uwzględniał wyzwania środowiskowe.  Współtworzył duże projekty artystyczne z takimi artystkami jak Mona Hatoum i Doris Salcedo. Jego praktyka artystyczna koncentruje się na przestrzeni miejskiej jako dokumencie historycznym. Tworzy instalacje, które badają związki między architekturą, polityką i historią. Otrzymał stypendium Senatu Berlina, był finalistą konkursów w Niemczech i Irlandii. Roberto jest także  współzałożycielem platformy CC_Berlin, wspierającej społeczności wiejskie w Meksyku i Kolumbii. Artysta mieszka i pracuje w Berlinie.

Ru Kim

Ru Kim — osoba artystyczna, która wykorzystuje performance i wideo, aby testować funkcje sztuki jako form oporu wobec przemocy utrwalanej przez patriarchalne, imperialne i kolonialne ideologie dominacji. Posługując się różnymi mediami, takimi jak fotografia, dźwięk i tekst, dąży do tworzenia form, które podważają binarności i statyczne tożsamości. Nawiązując do własnej płynności języka, kultury i tożsamości, Ru Kim czerpie z teorii hydro-, czarnej i queer feministycznej, prowadząc dekonstruktywistyczne analizy opresyjnych, rasistowskich i kolonialnych reprezentacji. Najnowsze projekty Kim skupiają się szczególnie na historiach opowiadanych z perspektywy świadectwa więcej-niż-ludzkiego, strategiach wody widzianych przez pryzmat hydrofeminizmu, dokumentacji queerowości w historii Korei oraz archiwach ujawniających „azjatycką” konstrukcję z zachodniej perspektywy. Ru Kim odbyło rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brało udział w wystawie Koalicje wody (2025). Mieszka i pracuje w Seulu.

Sylwia Górak

Sylwia Górak – malarka, performerka i wokalistka. Ukończyła Uniwersytet Artystyczny im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu, gdzie obroniła dyplom z malarstwa i rysunku (w zakresie performansu) w pracowni prof. Jarosława Kozłowskiego. Wielokrotna stypendystka, m.in. Pro Helvetia (Szwajcaria), CEC ArtsLink (Nowy Jork) oraz Landeshauptstadt Kulturamt (Düsseldorf). Laureatka 5. Biennale Sztuki Młodych „Rybie Oko” (2008). Brała udział w wystawach i koncertach w kraju i za granicą, m.in. w Carnegie Hall w Nowym Jorku. Uczennica światowej sławy sopranistki prof. Olgi Szwajgier. Obecnie aktywnie działa na polu performansu akustycznego (dysponuje cztero-oktawową skalą głosu) i konceptualnego. Ostatnio prezentowała swoje prace malarskie w Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu, a także w Wilnie i Reykjavíku. Wystawiała również m.in. w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku oraz w Queens Museum of Art w Nowym Jorku. W 2024 roku pełniła funkcję przewodniczącej jury Nagrody im. Katarzyny Kobro w Muzeum Sztuki w Łodzi. Mieszka i pracuje w Leżajsku.

Tanja Ostojić

Tanja Ostojić jest artystką wizualną, performerką, której interdyscyplinarna praktyka obejmuje również działalność dydaktyczną i research. Uznawana za jedną z prekursorek instytucjonalnej krytyki z perspektywy gender, a także za kluczową postać sztuki feministycznej zaangażowanej społecznie i politycznie — szczególnie w kontekście migracji i kwestii gender.
Absolwentka Uniwersytetu Sztuk w Belgradzie, École Régionale des Beaux-Arts w Nantes oraz Graduate School Universität der Künste w Berlinie. Swoje prace prezentowała na arenie międzynarodowej, m.in. na Biennale w Wenecji, Performa i Biennale w Busan. Mieszka i pracuje w Berlinie.

Theresa Weber

Theresa Weber ukończyła studia artystyczne w Kunstakademie Düsseldorf in oraz Royal College of Art w Londynie. W swoich pracach łączy kolaż, tkaninę i performans, by kwestionować istniejące hierarchie władzy i sztywne podziały. Z perspektywy swojego jamajskiego, niemieckiego i greckiego pochodzenia artystka często odnosi się do karaibskich tradycji, mitologii i historii. Tworzy z materiałów o silnym znaczeniu kulturowym, które odnoszą się do ciała w duchu myślenia dekolonialnego. Jej prace pokazują, że każda tradycja jest w ciągłej przemianie — zarówno poprzez współczesne znaki na ciele, jak i archiwalne techniki. W napięciu między przejrzystością a niejednoznacznością Weber tworzy przestrzeń, w której siła i odporność łączą się z delikatnością i wrażliwością. Odbyła rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brała udział w wystawie Koalicje wody (2025). Mieszka i pracuje w Berlinie.