O BGSW

Idea

BGSW działa w dwóch miastach: w Słupsku i nadmorskiej Ustce. Łączy je rzeka Słupia, której natura nie jest oczywista, przebiega przez region nadmorski, ale jej nurt jest górski. W okolicach Słupska rzeka zaczyna meandrować, tworząc na lądzie rozlewiska. Od strony morza, na wysokości obu miast, akwen Bałtyku unosi się. Na tym wypiętrzeniu znajduje się kamienna rafa i podwodny ogród.

Ta wielowątkowość otoczenia kształtuje charakter BGSW: instytucji, która wsłuchuje się z uwagą w przestrzeń, w której jest osadzona i czerpie inspirację z jej nieoczywistej natury. Różnorodność i wielość jest podstawą naszego współmyślenia i współdziałania, które przekracza oczywiste opozycje, opiera się wytyczaniu granic, czy dzieleniu na centrum – peryferia. Praktykujemy instytucję mediującą i otwartą. Program wystaw przeplata się z działaniami, które czerpią z praktyk oddolnych. Nasze galerie zamieniamy okresowo w przestrzenie sąsiedzkie, otwarte na liczne społeczności. Staramy się być instytucją wielojęzyczną, trafiającą także do naszych białoruskich, ukraińskich i południowoamerykańskich publiczności.

To w oparciu o relacje z naszymi sąsiedztwami – bliższymi i dalszymi – budujemy program. Prowadzimy trzy otwarte pracownie – ceramiki, fotografii oraz sitodruku. Dzięki ich żywemu programowi mamy stały kontakt z naszymi publicznościami.

Otwartość i gościnność praktykujemy także poprzez system rezydencji. W Centrum Aktywności Twórczej w Ustce prowadzimy rezydencje dla osób artystycznych, kuratorskich, piszących, ale także rezydencje wytchnieniowe. Dzielenie się jest tym co nas łączy!

Miejsca

BGSW / Podgrodzie

ul. Partyzantów 31 a, Słupsk


Główna siedziba Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej przy ulicy Partyzantów (dawnej Blumenstrasse) to miejsce, w którym łączą się nasze zainteresowania lokalnością i procesami zachodzącymi w najbliższym otoczeniu. Budynek z początku XX wieku pierwotnie pełnił funkcje gospodarcze. Elewacja z murem szachulcowym sąsiaduje z willą zaprojektowaną przez właściciela posiadłości Waltera Schulza, dekoratora i twórcy ręcznie malowanych tapet.

Godziny Otwarcia:
Wto: 11:00–19:00

Śr.–Sob. 10:00–18:00

Kontakt:
tel. +48 59 842 56 74

BGSW / Baszta


ul. Partyzantów 31 a, Słupsk

Jej architektura i otoczenie stają się niezwykłym kontekstem dla wystaw. Baszta to także przestrzeń spotkań i wydarzeń performatywnych. Budynek jest częścią pasa średniowiecznych murów miejskich okalających stare miasto od strony wschodniej. Ceglana bryła przypomina wydłużony, przecięty na pół walec. Charakterystyczne przeszklenie od zachodniej strony powstało w połowie lat 70. XX wieku, w trakcie powojennej odbudowy, sygnalizując nową funkcję miejsca, pierwszej przestrzeni wystawienniczej BGSW (dawniej: BWA). Autorem koncepcji architektonicznej adaptacji był Jędrzej Alkiewicz.

Godziny Otwarcia:
Wto: 11:00–19:00

Śr.–Ndz. 10:00–18:00

Kontakt:
tel. +48 59 841 26 21

BGSW / Ustka

ul. Gen. Zaruskiego 1 a, Ustka


Centrum Aktywności Twórczej w Ustce znajduje się w jednym z najstarszych spichlerzy portowych, który służył do przechowywania ziarna wywożonego żaglowcami i parowcami. Mieści się tu największa z trzech przestrzeni wystawienniczych BGSW. W tym miejscu realizujemy program rezydencji artystycznych, organizujemy spotkania z artystkami i artystami, wydarzenia oraz warsztaty. W ciepłych miesiącach zapraszamy do ogrodu, który staje się aktywną przestrzenią rekreacji i spotkań.

Godziny Otwarcia:
Wto: 11:00–19:00

Śr.–Ndz. 10:00–18:00

Kontakt:
tel. +48 59 814 52 95

Zespół

Agnieszka Kilian
dyrektorka Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej
[email protected]

Agnieszka Wysocka
opiekunka BGSW w Ustce (Centrum Aktywności Twórczej w Ustce)
[email protected]

Ewelina Kisiel
kierownik administracyjna
[email protected]

Aleksandra Wiśniewska
opiekunka ekspozycji i publiczności
[email protected]

Agnieszka Puzdrowska
specjalistka ds. księgowości i kadr
[email protected]

Inspektor Danych Osobowych (IOPD)
[email protected]

Katarzyna Piątkowska
specjalistka ds. promocji
[email protected]

Krzysztof Bojarski
główny księgowy
[email protected]

Krzysztof Tomasik
specjalista ds. edukacji artystycznej w pracowni fotografii i wideo
[email protected]

Magdalena Karpiniec
opiekunka ekspozycji i publiczności
[email protected]

Małgorzata Różańska
kierowniczka działu edukacji i promocji
[email protected]

Marcin Sych
specjalista ds. technicznych  i montaży wystaw
[email protected]

Michał Żesławski
specjalista ds. edukacji artystycznej w pracowni rzeźby i ceramiki
[email protected]

Rafał Jeka
specjalista ds. gospodarczych i inwestycji
[email protected]

Romuald Demidenko
kurator 
[email protected]

Sylwia Starkowska
specjalistka ds. edukacji artystycznej w pracowni sitodruku
[email protected]

Tomek Pawłowski-Jarmołajew 
kurator programu rezydencji artystycznych
[email protected]

Rada Programowa

Beata Jaworowska 

Beata Jaworowska – wicedyrektorka w Departamencie Kultury Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego, z samorządem wojewódzkim związana od początku jego istnienia. Zajmuje się współpracą z instytucjami kultury, związkami i stowarzyszeniami twórczymi, stowarzyszeniami kulturalnymi,  partnerami zagranicznymi w zakresie kultury. Absolwentka filmoznawstwa na Uniwersytecie Łódzkim oraz studiów MBA w Gdańskiej Szkole Bankowej.  Wcześniej związana zawodowo m.in. z Nadbałtyckim Centrum Kultury (wicedyrektorka w latach 1993–1997). Na Uniwersytecie Gdańskim prowadzi zajęcia z zarządzania instytucjami artystycznymi na kierunku o tej samej nazwie.  Członkini kolegiów doradczych m.in.: Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego, Nadbałtyckiego Centrum Kultury, Muzeum Narodowego w Gdańsku czy Pomorskiej Fundacji Filmowej.

prof. dr hab. Anna Królikiewicz

Anna Królikiewicz – artystka wizualna i pedagożka na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, gdzie prowadzi pracownię rysunku. W 2018 roku otrzymała tytuł profesorski nadany przez Prezydenta RP. Jej twórczość obejmuje monumentalne rysunki i instalacje, od 2010 roku głównym medium jej pracy jest pokarm, a także pisarstwo, w tym stała kolumna w magazynie „USTA”. Królikiewicz jest autorką wielu wystaw indywidualnych i uczestniczką licznych wystaw zbiorowych zarówno w kraju, jak i za granicą. Za swoją działalność artystyczną i pedagogiczną otrzymała wiele nagród, w tym odznakę Zasłużony dla Kultury Polskiej w 2019 roku. Jej prace badają związki między sztuką a pokarmem, co zaowocowało m.in. współautorstwem monografii naukowej „Międzyjęzyk”. Jej prace były pokazywane w wielu instytucjach w Polsce i na świecie, m.in. w Kesif Gallery w Ankarze, MNG Nomus w Gdańsku czy Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN w Warszawie.

dr Małgorzata Lebda 

Małgorzata Lebda dorastała w beskidzkiej wsi. Autorka sześciu książek poetyckich, w tym nagradzanych tomów Matecznik i Sny uckermärkerów (Nagroda Literacka Gdynia 2019). Ostatni tom zatytułowany Mer de Glace (Wydawnictwo Warstwy, 2021) został nagrodzony Nagrodą im. Wisławy Szymborskiej (2022). Jej książki ukazały się w przekładzie na języki: czeski, włoski, serbski, ukraiński, słoweński, duński, rumuński. Doktora nauk humanistycznych i sztuk audiowizualnych. Felietonistka. Animatorka kultury. Redaktorka.Naukowczyni. Wykładowczyni na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Ultramaratonka (we wrześniu 2021 roku pokonała, biegnąc, dystans 1113 kilometrów wzdłuż najdłuższej polskiej rzeki Wisły, realizując aktywistyczno-poetycki projekt „Czytanie wody” (https://magazynpismo.pl/soczewka/czytanie-wody-wisla/). Powieść Łakome (Wydawnictwo Znak, 2023) jest jej debiutem prozatorskim. Trwają prace nad adaptacją filmową. Książka została nagrodzona Nagrodą „Odkrycia Empiku”, Literacką Nagrodą Wielkopolskich Czytelników, finalistka Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus, Nagrody Literackiej Nike i Nagrody Conrada.

Joanna Rajkowska

Joanna Rajkowska – artystka wizualna. Laureatka wielu nagród, m.in. Paszportu Polityki w 2007 roku i Nagrody Wielkiej Fundacji Kultury w 2010 roku. Ukończyła malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem prof. Jerzego Nowosielskiego oraz historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studiowała także na nowojorskim uniwersytecie SUNY. Rajkowska jest najbardziej znana z projektów publicznych, takich jak „Pozdrowienia z Alej Jerozolimskich”, Pasaż Róży w Łodzi czyli palma na rondzie de Gaulle’a, czy „Dotleniacz” na placu Grzybowskim w Warszawie. W swojej twórczości często wykorzystuje elementy tak różnorodne jak rośliny, architektura, geologia czy dźwięk, tworząc prace-ekosystemy żyjące i starzejące się w otwartej przestrzeni. Jej działalność artystyczna odnosi się zarówno do do cyklów życiowych materii, skali  czasu, jak i erozji ludzkiej pamięci, jak np. jej projekt „Morze Cechsztyńskie” zrealizowany w Gdańsku, przy kościele św. Jana. Jej prace były pokazywane m.in. na Berlin Biennale, Frieze Sculpture w Londynie, w Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki, CSW Zamek Ujazdowski, czy w KW w Berlinie.

dr Marianna Szczygielska 

Marianna Szczygielska – naukowczyni i popularyzatorka zagadnień z zakresu historii nauki oraz jej społecznych i kulturowych aspektów. Absolwentka Uniwersytetu Środkowo-Europejskiego w Budapeszcie oraz Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Autorka rozprawy doktorskiej o ogrodach zoologicznych. Oprócz zagadnień związanych z humanistyką środowiskową zajmuje się także problematyką ekologii oraz feministycznych studiów nad nauką i technologią. Obecnie pracuje w Instytucie Etnografii Czeskiej Akademii Nauk. W przeszłości związana była także z prestiżowym Instytutem Historii Nauki Maxa Plancka w Berlinie. Znana jest z wykładów, które łączą naukę z szerszymi dyskusjami publicznymi, takimi jak jej prezentacja na temat „Od kości słoniowej do plastiku, czyli nienaturalna historia materiałów”. Współpracuje z artystami wizualnymi przy projektach interdyscyplinarnych oraz takimi instytucjami jak muzea przyrodnicze we Wrocławiu i Krakowie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Galeria Narodowa w Pradze, Haus der Kulturen der Welt w Berlinie, czy Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie. Autorka licznych publikacji, a także członkini kolegium redakcyjnego Humanimalia Journal.

Katarzyna Tomasiak

Katarzyna Tomasiak – absolwentka kierunków artystycznych. Słupska artystka, pedagog, nauczycielka przedmiotów artystycznych, instruktorka ceramiki oraz wykładowca na Uniwersytecie Pomorskim. Realizuje się sztukach wizualnych. Współpracuje przy akcjach artystycznych i edukacji kulturalnej. Wyrazista, zaangażowana osobowość i pracowita twórczyni. Zrealizowała wiele projektów grupowych oraz indywidualnych. Lubi inspirować i wspierać innych w tworzeniu. Autorka wielu słupskich murali. Pomysłodawczyni i realizatorka akcji upowszechniającej poezję na chodnikach. Pomysłodawczyni projektu „Alchemia Daru”, na który uzyskała stypendium w dziedzinie kultury. Trzykrotna Laureatka nagrody Prezydenta Miasta Słupska za szczególne osiągnięcia w edukacji artystycznej. Laureatka i wyróżniona w dwóch edycjach Międzynarodowego Konkursu „Witkacy pod Strzechy”. Finalistka dziewiątej edycji konkursu „Nauczyciel Pomorza” z ramienia Marszałka Województwa Pomorskiego. Motywuje młodzież do udziału w projektach krajowych i międzynarodowych, między innymi w projekcie międzynarodowym „Tożsamość w zagrożeniu” organizowanym we współpracy z Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku. Współtworzyła i brała udział w wielu wystawach grupowych i indywidualnych.

Magdalena Ujma

Magdalena Ujma – krytyczka i historyczka sztuki, kuratorka wystaw. W latach 2021–2023 prezeska AICA Polska (Sekcja Polska Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki), a obecnie wiceprezeska tego stowarzyszenia. Studiowała historię sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim oraz zarządzanie kulturą w Ecole de Commerce w Dijon. Pracowała w Muzeum Sztuki w Łodzi oraz w Bunkrze Sztuki w Krakowie. Od 2018 roku jest związana z Muzeum Tadeusza Kantora w Cricotece, od 2021 – z Akademią Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie kieruje czasopismem „Restart”. Jako kuratorka ma na swoim koncie kilkadziesiąt wystaw, z których ostatnie to wystawa poświęcona Marii Stangret oraz wystawy indywidualne Agaty Kus i Iwony Demko. Ujma jest również autorką licznych esejów i artykułów naukowych. Jej blog „Krytyk sztuki na skraju załamania nerwowego” jest popularnym źródłem wiedzy o sztuce współczesnej, a także jednym z pierwszych przykładów recepcji krytyki instytucjonalnej w Polsce.