Rezydencje

Anca Benera & Arnold Estefan

Anca Benera & Arnold Estefan
to duet artystów współpracujących od 2011 roku, obecnie mieszkający w Wiedniu i Bukareszcie. Ich twórczość – obejmująca instalacje, wideo i performance – opiera się na metodach badawczych, które ujawniają niewidoczne wzory ukryte za określonymi narracjami historycznymi, społecznymi i geopolitycznymi. W swoich najnowszych pracach badają zjawisko krajobrazów stworzonych przez człowieka na całym świecie, gdzie tworzenie i oznaczanie przestrzeni (jako formy modyfikacji terytorium) idzie w parze ze wzmożoną przemocą państwową oraz nadmierną eksploatacją zasobów. Są laureatami Nagrody Birgit Jürgenssen 2022 przyznawanej przez Austriackie Federalne Ministerstwo Edukacji, Sztuki i Kultury oraz Akademię Sztuk Pięknych w Wiedniu, a obecnie pełnią funkcję Creative Fellows w Postsocialist Art Centre na University College London. Odbyli rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brali udział w wystawie Koalicje wody (2025).

Ania Nowak

Ania Nowak (ur. 1983) pracuje w obszarze choreografii, badając granice ciała i języka oraz potencjał pożądania, kruchości i gniewu jako narzędzi przemiany społecznej. Tworzy performanse, prace wideo, instalacje i teksty, w których eksploruje relacje oparte na trosce i współbyciu w czasach kryzysu, a także redefiniuje kategorie przyjemności, choroby, bólu, intymności i dostępności poza binarnością i wykluczeniem.
Współpracuje z alternatywnymi programami edukacyjnymi w Europie, m.in. Kem Szkołą w Warszawie i School of Kindness w Sofii. Jej prace prezentowane były m.in. w HAU Hebbel am Ufer, Berlinische Galerie, KW i Sophiensæle w Berlinie, a także w Nowym Teatrze w Warszawie, Kiasmie w Helsinkach, La Casa Encendida w Madrycie, MQ w Wiedniu, Kunsthalle Münster oraz na 14. Baltic Triennial i 12. Göteborg Biennial.
Ważniejsze wystawy indywidualne: „Pocałunek nie zabija” (MSN Warszawa, 2023), „Ill Delights” (Galerie Wedding, Berlin, 2023), „Can You Die of a Broken Heart?” (CSW Zamek Ujazdowski, 2018) i „Matters of Touch” (Arts Santa Mònica, Barcelona, 2017). Artystka mieszka i pracuje w Berlinie.

Elżbieta Jabłońska

Elżbieta Jabłońska – Artystka wizualna, podejmująca ironiczną grę z przypisywanymi jednostce rolami społecznymi, mechanizmami funkcjonowania instytucji sztuki, poddająca refleksji zaangażowanie społeczne w obszarze sztuki. Jej twórczość wpisywana jest często w obręb sztuki feministycznej czy postfeministycznej. Tworzy głównie instalacje, fotografie, performance oraz działania czasowo-przestrzenne. Traktuje dzieło sztuki jako obiekt relacyjny, którego sens i znaczenie może podlegać zmianom i negocjacji. Aktualnie koncentruje się na gestach artystycznych, które zachęcają do działania, do budowania chwilowej wspólnoty, tworzenia pola wzajemnej komunikacji i porozumienia rezygnując tym samym z produkcji materii, a czasem również z własnego autorstwa. Profesora na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.  Brała udział w wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych. Laureatka nagrody Spojrzenia (2003 r.) oraz Nagrody im. Katarzyny Kobro (2023 r.). Prezeska Fundacji W788.

Ewelina Figarska

Ewelina Figarska tworzy obiekty rzeźbiarskie, teksty eksperymentalne i prozatorskie oraz audycje. Bada wątki między codziennością a osobliwością, literaturą i sztuką wizualną. Ważne dla niej jest również ciało i wielozmysłowe przetwarzanie rzeczywistości. Materializuje swoje teksty używając interdyscyplinarnych środków. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi, studentka reżyserii na Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie (2022/23). Twórczyni obiektów, wystaw oraz eksperymentalnych tekstów. Wykładowczyni w Gościnnej Pracowni Artystycznej na Wydziale Wzornictwa ASP w Warszawie (2024/25). W ramach audycji radiowych Cebula skupia się na rozmowie jako metodzie twórczej i organizuje open calle na nagrania głosowe i dźwiękowe. W kolektywie Garaż współ-poszukuje przestrzeni dla notatek, alternatywnej komunikacji, nic-ów oraz użytkowych nieużytków. Autorka książki „Jestem małą muszką owocówką, przyleciałam na ciebie popatrzeć” (słowo obraz/terytoria, 2025).

Sylwia Górak

Sylwia Górak – malarka, performerka i wokalistka. Ukończyła Uniwersytet Artystyczny im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu, gdzie obroniła dyplom z malarstwa i rysunku (w zakresie performansu) w pracowni prof. Jarosława Kozłowskiego. Wielokrotna stypendystka, m.in. Pro Helvetia (Szwajcaria), CEC ArtsLink (Nowy Jork) oraz Landeshauptstadt Kulturamt (Düsseldorf). Laureatka 5. Biennale Sztuki Młodych „Rybie Oko” (2008). Brała udział w wystawach i koncertach w kraju i za granicą, m.in. w Carnegie Hall w Nowym Jorku. Uczennica światowej sławy sopranistki prof. Olgi Szwajgier. Obecnie aktywnie działa na polu performansu akustycznego (dysponuje cztero-oktawową skalą głosu) i konceptualnego. Ostatnio prezentowała swoje prace malarskie w Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu, a także w Wilnie i Reykjavíku. Wystawiała również m.in. w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku oraz w Queens Museum of Art w Nowym Jorku. W 2024 roku pełniła funkcję przewodniczącej jury Nagrody im. Katarzyny Kobro w Muzeum Sztuki w Łodzi. Mieszka i pracuje w Leżajsku.

Hyerim Han

Hyerim Han — artystka wizualna, tworzy filmy, instalacje, rysunki i projekty badawcze. Absolwentka kierunku sztuki piękne na Seoul National University of Science and Technology. W swojej praktyce skupia się na historiach z życia codziennego i mitach, które opowiadają o społecznych i międzygatunkowych relacjach. Bardzo często jej prace poświęcone są doświadczeniu i perspektywie osób starszych, zwracając uwagę na kwestie pracy, ciała, norm społecznych, czy gesty troski i przetrwania. Brała udział w wystawach m.in. w Sogeumnaru SmallArtMuseum w Ulsan (2025), Gyeongnam Art Museum Changwon, Seo:ro Art Space, w Seulu, czy Yunsul Art Museum w Gimhae. Odbyła rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brała udział w wystawie Koalicje wody (2025). Mieszka i pracuje w Changwon.

Jean Ulrick Desert

Jean-Ulrick Désert (ur. 1960, Port-au-Prince) jest pochodzącym z Haiti artystą konceptualnym. Prace Déserta wywodzą się z tradycji sztuki konceptualnej zaangażowanej w praktyki społeczne i kulturowe. Artysta studiował na wydziale sztuk pięknych sztuk w Cooper Union, a następnie uzyskał tytuł magistra architektury na Uniwersytecie Columbii (Nowy Jork). Jego prace były prezentowane w Brooklyn Museum, Studio Museum in Harlem (N.Y.C.) oraz Walker Art Center (Minneapolis), na Biennale w Hawanie,  a także w Europie — m.in. w Haus der Kulturen der Welt (Berlin) — oraz w galeriach i przestrzeniach publicznych w Amsterdamie, Rotterdamie, Gandawie, Brukseli, Dakarze.
Jean-Ulrick działa również w obszarze akademickim. Był wykładowcą i recenzentem na uniwersytetach w Stanach Zjednoczonych (Princeton, Yale, Columbia), Niemczech (Uniwersytet Humboldtów) oraz Francji (École supérieure des Beaux-Arts). Jest laureatem nagród, m.in. LMCC Lower Manhattan Cultural Council (USA), Cité des Arts (Francja) oraz WiDiMibaWi Art Prize 2022/23 (Niemcy).

Kelly Krugman

Kelly Nayaase-Naxhiñaa’ Krugman to niezależna kuratorka, pracowniczka kultury i redaktorka o korzeniach zapotecko-żydowskich, Meksykanka-Amerykanka. Związana z berlińskim SAVVY Contemporary: The Laboratory of Form-Ideas, wykorzystuje dźwięk, duchowość, opowieści i współprace. Traktuje praktykę kuratorską jako sposób przekazywania ucieleśnionej wiedzy ponad czasem i granicami, a we współpracy z artystami i twórcami z różnych dziedzin, tworzy przestrzenie wymiany i antyhegemonicznego oporu. Kelly Krugman odbyło rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brało udział w wystawie Koalicje wody (2025).

Maja ∀. Ngom 

Maja ∀. Ngom – urodzona w Poznaniu multidyscyplinarna artystka pracująca z fotografią, instalacją, filmem, tekstem i rzeźbą. Absolwentka fotografii na Royal College of Art w Londynie oraz University of the Arts London, a także etnolingwistyki na UAM; uczestniczka programu Institute for Postnatural Studies (2025).
W swoich pracach łączy różnorodne materiały i elementy natury, tworząc wyobrażone światy inspirowane doświadczeniem cielesności, pamięcią pokoleniową i dyskursem rasowym. Zgłębia złożoności wieloetniczności oraz niedoreprezentowanie ciał marginalizowanych, zastępując ich nieobecność fikcyjnymi narracjami i motywami fantastycznymi.
Jej prace pokazywano m.in. w Royal College of Art w Londynie, Muzeum Sztuki w Łodzi i na Biennale Zielona Góra Wracając do przyszłości. W 2021 roku w Centrala Space (Birmingham) zaprezentowała wystawę indywidualną All That They Hide From Themselves. W 2019 roku opublikowała fotograficzny esej Słodki smak inności na łamach pisma „Obieg”. Artystka  mieszka i pracuje w Londynie.

Magdalena Starska

Magdalena Starska (ur. 1980, Poznań) jest autorką rysunków i instalacji oraz performerką. Ukończyła studia na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Współtworzyła grupę artystyczną Penerstwo. Pracuje z różnymi mediami – jej rzeźby i performanse często się przenikają i ewoluują, a rysunki trudno określić jako autonomiczne dzieła. Bazuje na materiałach z najbliższego otoczenia, używa prostych przedmiotów do afirmacji codziennych czynności i odczuć. Wykorzystuje ulotne zjawiska, jak migoczące światło czy materiały zmieniające stan skupienia. Realizuje również działania w przestrzeni publicznej, które dyskretnie angażują przechodniów w zdarzenia rozgrywające się na styku tego, co prywatne i publiczne. Uczestniczyła w programach Nawzajem i Dobro-Stan w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025). Mieszka i pracuje w Poznaniu.

Parul Sinha

Parul Sinha jest artystką wizualną, która ukończyła studia magisterskie z malarstwa na College of Art w Delhi (2016). Tworzy przede wszystkim akwarele, w których skupia się na narracjach ekologicznych i tematach miejskiej alienacji. Brała udział w projekcie książkowym opublikowanym w Mini-Majelis w ramach Documenta Fifteen w Kassel. Prezentowała swoje prace na wystawie indywidualnej w Metta Contemporary w Navi Mumbai (2018) oraz w wystawach zbiorowych w Clark House Initiative w Mumbaju (2017) i w galerii Latitude 28. Oprócz wystaw współtworzyła również ilustracje i komiksy o tematyce ekologicznej. W swojej praktyce artystka stara się zwrócić uwagę na pomijane wątki ekologiczne i relacje społeczności z bioróżnorodnością, które są w stanie ciągłego zagrożenia. W swoich wizualnych opowieściach Parul Sinha bada w jaki sposób wrażliwość środowiskowa kształtowana jest przez wzorce konsumpcji i podkreśla rosnącą degradację ekosystemów w obliczu zmian klimatycznych i ekspansji miast.

Paweł Matyszewski

Paweł Matyszewski (ur. 1984 w Białymstoku) — malarz, autor obiektów i instalacji, ogrodnik. Absolwent Wydziału Malarstwa, Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, dyplom w 2009 u prof. dr hab. Piotra C. Kowalskiego. Doktorat, dyplom w 2021 r. pod kierunkiem dr hab. Dominika Lejmana na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Prace prezentowane w Polsce, Austrii, Białorusi, Czechach, Danii, Estonii, Francji, Gruzji, Hiszpanii, Litwie, Niemczech, Serbii, Węgrzech i Wielkiej Brytanii. Stypendysta Narodowego Centrum Kultury (2014) i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2012, 2024)). Laureat nagród artystycznych: Biennale Malarstwa „Bielska Jesień” (2009, 2012) czy Biennale Sztuki Młodych „Rybie oko” (2013, 2015). Zajmuje się szeroko pojmowaną marginalnością zjawisk i zachowań z pogranicza kultury i biologii. Łączy język realizmu z abstrakcją, obrazu z obiektem. Jego indywidualna wystawa Z piachem w zębach była prezentowana w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025).

Ranjit Kandalgaonkar

Ranjit Kandalgaonkar koncentruje się przede wszystkim na miejskich kontekstach. Jego projekty związane z konkretnymi miastami mapują wrażliwość i podatność na zmiany w strategiach rewitalizacji urbanistycznej, analizują konfliktowe historie rekultywacji terenów i spekulacji lub dokumentują linie czasowe i ślepe punkty – alternatywne wskaźniki miasta, które ulega rozpadowi. Jego prace są efektem researchu m.in. wokół form filantropii praktykowanej przez trusty społecznościowe, podporządkowanej wyobraźni o epidemii dżumy w Bombaju w 1896 roku, późniejszej utraty flory i fauny w kolonialnym Bombaju. Artysta zajmuje się także długoterminowo tematem złomowania statków pod koniec XX wieku i niewidzialnymi infrastrukturami żeglugowymi. Te poszukiwania dążą do ujawnienia niedostatecznie znanych informacji poprzez umieszczenie ich w kontekście pomijanej historii społecznej. Wśród wyróżnień i rezydencji artystycznych, które otrzymał, można wymienić nagrodę Wellcome Trust Seed Award, stypendia Majlis Visual Arts Fellowship i UDRI Architectural Fellowship, a także rezydencje artystyczne: The Leverhulme Trust, SAI Harvard University oraz Gasworks. Jego prace były prezentowane między innymi w UCL-Cities Methodologies, Bergen Assembly Art & Research Triennale, Melahuset/OCA Norway, Colomboscope, Warehouse421, Wellcome Collection oraz w innych galeriach w kraju i za granicą. Odbył rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brał udział w wystawie Koalicje wody (2025). Mieszka i pracuje w Mumbaju w Indiach.

Roberto Uribe Castro

Roberto Uribe Castro – ukończył architekturę w Bogocie oraz sztuki piękne w Berlinie. Pracował jako niezależny architekt i konsultant przy pierwszym planie zagospodarowania przestrzennego Bogoty, który uwzględniał wyzwania środowiskowe.  Współtworzył duże projekty artystyczne z takimi artystkami jak Mona Hatoum i Doris Salcedo. Jego praktyka artystyczna koncentruje się na przestrzeni miejskiej jako dokumencie historycznym. Tworzy instalacje, które badają związki między architekturą, polityką i historią. Otrzymał stypendium Senatu Berlina, był finalistą konkursów w Niemczech i Irlandii. Roberto jest także  współzałożycielem platformy CC_Berlin, wspierającej społeczności wiejskie w Meksyku i Kolumbii. Artysta mieszka i pracuje w Berlinie.

Ru Kim

Ru Kim — osoba artystyczna, która wykorzystuje performance i wideo, aby testować funkcje sztuki jako form oporu wobec przemocy utrwalanej przez patriarchalne, imperialne i kolonialne ideologie dominacji. Posługując się różnymi mediami, takimi jak fotografia, dźwięk i tekst, dąży do tworzenia form, które podważają binarności i statyczne tożsamości. Nawiązując do własnej płynności języka, kultury i tożsamości, Ru Kim czerpie z teorii hydro-, czarnej i queer feministycznej, prowadząc dekonstruktywistyczne analizy opresyjnych, rasistowskich i kolonialnych reprezentacji. Najnowsze projekty Kim skupiają się szczególnie na historiach opowiadanych z perspektywy świadectwa więcej-niż-ludzkiego, strategiach wody widzianych przez pryzmat hydrofeminizmu, dokumentacji queerowości w historii Korei oraz archiwach ujawniających „azjatycką” konstrukcję z zachodniej perspektywy. Ru Kim odbyło rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brało udział w wystawie Koalicje wody (2025). Mieszka i pracuje w Seulu.

Sylwia Górak

Sylwia Górak – malarka, performerka i wokalistka. Ukończyła Uniwersytet Artystyczny im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu, gdzie obroniła dyplom z malarstwa i rysunku (w zakresie performansu) w pracowni prof. Jarosława Kozłowskiego. Wielokrotna stypendystka, m.in. Pro Helvetia (Szwajcaria), CEC ArtsLink (Nowy Jork) oraz Landeshauptstadt Kulturamt (Düsseldorf). Laureatka 5. Biennale Sztuki Młodych „Rybie Oko” (2008). Brała udział w wystawach i koncertach w kraju i za granicą, m.in. w Carnegie Hall w Nowym Jorku. Uczennica światowej sławy sopranistki prof. Olgi Szwajgier. Obecnie aktywnie działa na polu performansu akustycznego (dysponuje cztero-oktawową skalą głosu) i konceptualnego. Ostatnio prezentowała swoje prace malarskie w Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu, a także w Wilnie i Reykjavíku. Wystawiała również m.in. w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku oraz w Queens Museum of Art w Nowym Jorku. W 2024 roku pełniła funkcję przewodniczącej jury Nagrody im. Katarzyny Kobro w Muzeum Sztuki w Łodzi. Mieszka i pracuje w Leżajsku.

Tanja Ostojić

Tanja Ostojić jest artystką wizualną, performerką, której interdyscyplinarna praktyka obejmuje również działalność dydaktyczną i research. Uznawana za jedną z prekursorek instytucjonalnej krytyki z perspektywy gender, a także za kluczową postać sztuki feministycznej zaangażowanej społecznie i politycznie — szczególnie w kontekście migracji i kwestii gender.
Absolwentka Uniwersytetu Sztuk w Belgradzie, École Régionale des Beaux-Arts w Nantes oraz Graduate School Universität der Künste w Berlinie. Swoje prace prezentowała na arenie międzynarodowej, m.in. na Biennale w Wenecji, Performa i Biennale w Busan. Mieszka i pracuje w Berlinie.

Theresa Weber

Theresa Weber ukończyła studia artystyczne w Kunstakademie Düsseldorf in oraz Royal College of Art w Londynie. W swoich pracach łączy kolaż, tkaninę i performans, by kwestionować istniejące hierarchie władzy i sztywne podziały. Z perspektywy swojego jamajskiego, niemieckiego i greckiego pochodzenia artystka często odnosi się do karaibskich tradycji, mitologii i historii. Tworzy z materiałów o silnym znaczeniu kulturowym, które odnoszą się do ciała w duchu myślenia dekolonialnego. Jej prace pokazują, że każda tradycja jest w ciągłej przemianie — zarówno poprzez współczesne znaki na ciele, jak i archiwalne techniki. W napięciu między przejrzystością a niejednoznacznością Weber tworzy przestrzeń, w której siła i odporność łączą się z delikatnością i wrażliwością. Odbyła rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brała udział w wystawie Koalicje wody (2025). Mieszka i pracuje w Berlinie.