Agata Dyczko
Agata Dyczko
artystka dźwiękowa i teatralna, tworzy audycje radiowe, słuchowiska, instalacje dźwiękowe, współprowadzi Pasmo dla Ziemi w Radio Kapitał. Pracuje z „podwodziem”, krajobrazami nasiąkniętymi wodą i dziwnymi podziemiami, nagrywa i przetwarza dźwięki ryb. Prowadzi warsztaty i projekty badawcze w zakresie pasywnej akustyki i jej roli w nawigacji oraz recepcji dźwięków podwodnych u ludzi.
Agnieszka Piksa
Agnieszka Piksa
(ur. w Warszawie) absolwentka Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Bydgoszczy oraz Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie obroniła dyplom poświęcony zagadnieniom zbieractwa i konfabulacji w pracowni Joanny Kaiser. Autorka komiksów i zinów. Wśród dotychczas opublikowanych tytułów znajdują się między innymi: Nieznany Geniusz (scenariusz: Mikołaj Tkacz, wyd. Centrala), Wzory (Centralne Muzeum Włókiennictwa), It’s Just the Spin of Inner Life (Fundação Bienal de São Paulo), Drift (Wilde Stiftung, Mönchengladbach), Instructions for a Protester (Framer Framed, Amsterdam), dyptyk Na planecie oraz – jako redaktorka – publikacja Są pniaki, krzaki i ptaki (Dom Utopii / Lotny Dom Wydawniczy). Zajmuje się także ilustracją i działalnością VJ-ską. Od 2021 roku związana jest z Pracownią Rysunku na Wydziale Intermediów Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Mieszka w Krakowie i w Borach Tucholskich.
Uczestniczyła w programie Pracownia Dzielnica, realizowanym przez BGSW na słupskim Podgrodziu.
Amol K Patil
Amol K Patil
(ur. 1987, Bombaj, Indie) indyjski artysta wizualny, którego praktyka koncentruje się na tematach wykluczenia społecznego, pamięci i dziedzictwa Dalitów. Czerpiąc z historii własnej rodziny – w tym dorobku ojca, dramaturga, oraz doświadczeń życia w robotniczej dzielnicy Bombaju – tworzy prace łączące rysunek, instalację, wideo i dźwięk. Jego poetyckie i polityczne narracje osadzone w lokalnym kontekście, niosą uniwersalne znaczenia. Prezentował swoje prace między innymi na documenta 15 (Kassel, 2022), Yokohama Triennale (2020), w The Showroom (Londyn), Centre Pompidou (Paryż, 2017), Stedelijk Museum (Amsterdam, 2015) oraz na Biennale w Pune i Dakarze (2016). Jego indywidualna wystawa Tyle kilometrów, parę słów była prezentowana w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025).
Angeline de Dios
Anjeline de Dios
(ur. 1982) filipińska wokalistka i naukowczyni. Jej multidyscyplinarna działalność, w której skład wchodzą improwizacja wokalna, pisma krytyczne oraz warsztaty, poświęcona jest badaniu roli głosu oraz jego geografii transkulturowej w odniesieniu do pracy, sztuki, troski i uzdrawiania. Dokonania artystki były wielokrotnie prezentowane, między innymi w Universität für Musik und darstellende Kunst w Wiedniu (Austria), na festiwalu ArtsEverywhere (Kanada), w SAVVY Contemporary (Niemcy), Lingnan University (Hong Kong), Studio Plesungan (Indonezja), na łamach „Vogue Philippines” oraz w Pawilonie Filipińskim w ramach 60. edycji Biennale w Wenecji. Uzyskała stopień licencjata, a następnie magistra filozofii na Uniwersytecie Ateneum Manilskim (Filipiny) oraz Uniwersytecie w Linköping (Szwecja), a doktorat z geografii obroniła w Uniwersytecie Narodowym w Singapurze. Członkini zespołu redagującego wydawnictwo The Elgar Handbook on the Geographies of Creativity (Edward Elgar, 2020), autorka Living Song, Living Labor, etnografii filipińskich muzyków żyjących za granicą.
Anna Niedhart
Anna Niedhart
tworzy obiekty malarskie, rysunki oraz prace w innych technikach, zarówno tradycyjnych, jak i cyfrowych. Absolwentka studiów w Hochschule für Bildende Künste Braunschweig, gdzie uzyskała tytuł magistry sztuki. Założycielka i dyrektorka kreatywna pracowni projektowej oraz galerii Rainbow Unicorn. Jej prace były wystawiane między innymi w Niemczech, Australii i Korei Południowej. Niedhart bada psychologiczne aspekty wpływu ery cyfrowej na ludzką percepcję, relacje społeczne i strategie adaptacyjne w szybko zmieniającym się świecie. Artystka stosuje płynne, półprzezroczyste kompozycje, a ślady jej procesu twórczego – widoczne pociągnięcia pędzla, zaskakujące zestawienia kolorów i kompozycyjne aberracje – stanowią komentarz do ludzkich słabości, które przejawiają się w performatywnych rolach społecznych. Wykreowane przez Niedhart postacie przywodzą na myśl mitologiczne stworzenia lub archaiczne portrety zwierząt, pełniące różne funkcje symboliczne i estetyczne. Uzupełnieniem prac malarskich są obiekty z ceramiki, drewna i jedwabiu, które zachęcają do bezpośredniego kontaktu, dając odbiorcom możliwość nałożenia rzeźb-masek na twarz lub inne części ciała. Odbyła rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025). Mieszka i pracuje w Berlinie.
Aura Leguizamón
Aura Leguizamón
(ur. 1996, Bogota, Kolumbia) od dzieciństwa rozwijała głębokie zainteresowanie i miłość do nauk przyrodniczych i ścisłych, co skłoniło ją do studiowania i ukończenia studiów licencjackich z chemii. Po kilku latach pracy w swojej dziedzinie zdecydowała się wyemigrować do Polski. Obecnie mieszka i pracuje w Polsce, poświęcając się między innymi pracy społecznej i zarządzaniu kulturalnemu z migrantami z Ameryki Łacińskiej na terenie Polski. Uczestniczyła w programie Nawzajem w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025).
Blanka Byrwa
Blanka Byrwa – projektantka i artystka działająca na styku sztuki, nauki i ekologii. Z wykształcenia architekta wnętrz, przez pięć lat prowadziła studio projektowe BBAD, obecnie studiuje chemię. Specjalizuje się w tworzeniu biomateriałów z alg bałtyckich, a jej projekt „Glony” angażuje społeczność w ochronę Morza Bałtyckiego, łącząc sztukę z edukacją ekologiczną. Autorka i kuratorka wystaw na Gdynia Design Days, w tym Glonów (2022, 2023), Odpadów (2023) oraz Bioplastico? (2024). Jej prace były prezentowane na HANSEartWORKS (2024) i w Instytucie Dizajnu w Kielcach. Współpracuje z ASP i UG, prowadząc warsztaty z biomateriałów i projektowania cyrkularnego. Jako prezeska Fundacji CUMY współtworzyła Makerspace w Stoczni Gdańskiej, realizując takie projekty jak Projekt Stocznia i reTrylinka. Współzałożycielka HUBY – centrum edukacji ekologicznej na 100czni w Gdańsku. Brała udział w wystawie Koalicje wody w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025).
Chinemerem C. Ihuoma
Chinemerem C. Ihuoma, artystycznie znany też jako Chrys Moroko, to nigeryjski muzyk afro-fusion, który łączy brzmienia highlife i soul, tworząc poruszające utwory. Inspiruje się takimi artystami, jak Flavour Na-Abalia, Oriental Brothers i Davido. Tworzenie muzyki rozpoczął w wieku dwudziestu lat, a swój debiutancki singiel Ojandu wydał w 2022 roku. W 2024 ukazały się kolejne dwa: Udo i Ihuoma. Jego twórczość niesie przesłania pokoju, siły wewnętrznej i tożsamości. Dzięki pełnemu emocji głosowi Chrys występował na uniwersyteckich scenach i koncertach, zdobywając coraz większe grono wiernych fanów. Obecnie pracuje nad nowymi utworami, których premiera planowana jest przed końcem 2025 roku.
Dobrawa Borkała
Dobrawa Borkała (ur. 1990, Nowy Jork) jest absolwentką Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych w Paryżu oraz magistrą Psychologii Klinicznej Uniwersytetu Humanistycznospołecznego w Warszawie. Terapeutka EMDR (terapia odwrażliwiania za pomocą ruchu gałek ocznych, stosowana przy leczeniu traumy). Instruktorka metody oddechowej Buteyko oraz jogi. Tworzy prace wizualne i instalacje. Bada oddech w przestrzeni performansu, sztuk wizualnych, zapisu terapeutycznego i symbolicznego. W ramach studiów w Paryżu prowadziła badania na temat percepcji roślin. Artystka brała udział w wystawie Koalicje wody w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025).
Elżbieta Kulka
Elżbieta Kulka – artystka w swojej praktyce poświęca się przedstawianiu morza. Jej malarstwo wyrasta z lokalnego doświadczenia – z wyjątkowej przestrzeni Morza Bałtyckiego. Artystka kreuje podwodne pejzaże, w których cisza niesie w sobie ciężar historii, a monotonne odcienie morza stają się językiem osobistego i zbiorowego imaginarium. W jej wizji Bałtyk jawi się jako przestrzeń naznaczona wojennymi traumami i ekologiczną degradacją, ale zarazem miejsce, w którym możliwe jest leczenie ran. Jest prezeską Pomorskiego Oddziału Stowarzyszenia Marynistów Polskich. Artystka mieszka w Ustce Przewłoce.
Ewelina Figarska
Ewelina Figarska tworzy obiekty rzeźbiarskie, teksty eksperymentalne i prozatorskie oraz audycje. Bada wątki mieszczące się pomiędzy codziennością a osobliwością, literaturą i sztuką wizualną. Ważne dla niej jest również ciało i wielozmysłowe przetwarzanie rzeczywistości. Materializuje swoje teksty, używając interdyscyplinarnych środków. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi, studentka reżyserii na Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie (2022/2023). Twórczyni obiektów, wystaw oraz eksperymentalnych tekstów. Wykładowczyni w Gościnnej Pracowni Artystycznej na Wydziale Wzornictwa ASP w Warszawie (2024/2025). W ramach audycji radiowych Cebula skupia się na rozmowie jako metodzie twórczej i organizuje open calle na nagrania głosowe i dźwiękowe. W kolektywie Garaż współ-poszukuje przestrzeni dla notatek, alternatywnej komunikacji, nic-ów oraz użytkowych nieużytków. Autorka książki Jestem małą muszką owocówką, przyleciałam na ciebie popatrzeć (słowo obraz/terytoria, 2025).
Ewelina Jarosz
Ewelina Jarosz (ona/ich) – adiunktka w Katedrze Mediów i Badań Kulturowych UKEN oraz artystka współtworząca projekty związane z wodą. Jej aktualne zainteresowania sytuują się na przecięciu sztuki środowiskowej i queerowo-feministycznej błękitnej posthumanistyki. Ich pisarstwo dotyczy takich tematów, jak sztuka środowiskowa, błękitne media, hydrofeminizm czy aktywizm przyjemności. Dwukrotna stypendystka Fundacji Kościuszkowskiej. Współpracuje z E.A.R.T.H. Lab przy Uniwersytecie Kalifornijskim, Santa Cruz oraz z The Posthumanities Hub przy Uniwersytecie w Linköping w Szwecji. Członkini duetu artystyczno-badawczego cyber_nymphs. Współzałożycielka Archiwum Błękitnej Humanistyki. Członkini AICA. Odbyła rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brała udział w wystawie Koalicje wody (2025).
Gosia Golińska
Gosia Golińska – graficzka, scenografka, projektantka, kuratorka. W latach 1984–1989 studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku, kształcąc się w pracowni projektowania graficznego prowadzonej przez Cypriana Kościelniaka, Mieczysława Wasilewskiego i Witolda Janowskiego. Dyplom uzyskała na Wydziale Malarstwa i Grafiki rodzimej uczelni w 1989 roku. Działa zawodowo i współpracuje z wieloma instytucjami, takimi jak Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, Gdańska Galeria Miejska, galeria Od Czasu do Czasu w Gdyni, Łódź Design Festival czy Bałtycka Agencja Artystyczna BART. Od 2010 roku prowadzi otwartą pracownię przy ulicy 3 Maja 34 w Sopocie, gdzie organizuje spotkania i prezentacje. Jest stypendystką Hochschule für Künste w Bremie, Ministra Kultury i Sztuki, Prezydenta Miasta Sopotu i Marszałka Województwa Pomorskiego. Artystka brała udział w wystawie Koalicje wody w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025).
Grupa ŁONO
Grupa ŁONO (Marcelina Amelia i Marta Borkowska) to duet artystyczny założony w 2021 roku. Artystki łączą sztuki wizualne z praktykami wspólnotowymi, badając cielesność, emocje oraz relacje człowieka z naturą. Ich drogi przecięły się po raz pierwszy wiele lat wcześniej w Liceum Plastycznym w Częstochowie, skąd każda z nich podążyła inną ścieżką. Marta Borkowska studiowała na ASP we Wrocławiu, gdzie w 2012 roku uzyskała dyplom z projektowania szkła, a Marcelina Amelia wyemigrowała do Wielkiej Brytanii, gdzie podjęła studia z komunikacji wizualnej i ilustracji na Uniwersytecie Westminster w Londynie. Ich prace można było zobaczyć m.in. w Muzeum Współczesnym Wrocław, podczas Cracow Gallery Weekend oraz w Copeland Gallery w Londynie. Twórczość kolektywu splata się między Wrocławiem a Brighton. Poza wspólną działalnością rozwijają indywidualne praktyki.
Marcelina Ameliatworzy prace malarskie i ilustracje, które były prezentowane w wielu miejscach od Nowego Jorku po Mediolan oraz pojawiły się na łamach takich magazynów jak The New York Times i Art Maze. Rezydentka Phoenix Art Space i członkini kolektywu Rethinking Eastern Europe.
Marta Borkowska w swojej twórczości – obejmującej głównie szkic i tkaninę artystyczną – eksploruje portret psychologiczny człowieka, wspomnienia i rytuały. Balansuje między sztuką a designem. Jest współkuratorką kolekcji Manuba „Rytuał” podczas Gdynia Design Days 2024 oraz edukatorką artystyczną.
Honorata Martin
Honorata Martin — artystka multimedialna, performerka, malarka, fotografka. W latach 2004–2009 studiowała na Wydziale Malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, dyplom uzyskała w pracowni prof. Mieczysława Olszewskiego, a aneks z Intermediów u prof. Wojciecha Zamiary. Od 2013 roku pracuje na Wydziale Rzeźby i Intermediów na macierzystej uczelni. Uprawia performans, realizuje akcje i prace wideo, tworzy rzeźby i instalacje. Jednym z naczelnych postulatów Martin jest bezpośrednie doświadczenie oraz wyjście poza system instytucjonalny. Artystkę zajmuje m.in. przekraczanie i pokonywanie własnych lęków i ograniczeń, zarówno fizycznych jak i mentalnych. Istotne jest także doświadczenie relacji międzyludzkich, gościnności, jak również samotności. Prace Honoraty Martin były prezentowane na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych, jest laureatką wielu nagród. Artystka brała udział w plenerze M jak Morze w ramach wystawy Koalicje wody w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025).
Hyerim Han
Hyerim Han — artystka wizualna, tworzy filmy, instalacje, rysunki i projekty badawcze. Absolwentka kierunku sztuki piękne na Seoul National University of Science and Technology. W swojej praktyce skupia się na historiach z życia codziennego i mitach, które opowiadają o społecznych i międzygatunkowych relacjach. Bardzo często jej prace poświęcone są doświadczeniu i perspektywie osób starszych, zwracając uwagę na kwestie pracy, ciała, norm społecznych, czy gesty troski i przetrwania. Brała udział w wystawach m.in. w Sogeumnaru SmallArtMuseum w Ulsan (2025), Gyeongnam Art Museum Changwon, Seo:ro Art Space, w Seulu, czy Yunsul Art Museum w Gimhae. Odbyła rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brała udział w wystawie Koalicje wody (2025). Mieszka i pracuje w Changwon.
Kama Sokolnicka
Kama Sokolnicka (ur. 1978) – artystka, której praktyka, wywodząca się z rysunku, opiera się na montażu rozumianym jako proces konceptualny. Skupia się na ruchu myśli oraz tym, co dzieje się pomiędzy nadawcą a odbiorcą. Jej wizualne kompozycje, oparte na formalnej prostocie, definiuje interakcja materiałów z otoczeniem, czasem i kontekstem. Choć pozbawione dźwięku, prace często odnoszą się do słuchania, a źródłem artystycznych poszukiwań są dla niej percepcja i mechanizmy poznania. Autorka licznych wystaw indywidualnych i zbiorowych w Polsce i za granicą. Prowadziła zajęcia na Akademii Sztuki w Szczecinie i Bauhaus Universität w Weimarze, obecnie wykłada na HAW w Hamburgu. Działa także w obszarze projektowania druków. Dwukrotna stypendystka Ministerstwa Kultury, otrzymała również m.in. stypendium Instytutu Adama Mickiewicza i Instytutu Polskiego w Nowym Jorku (Art OMI, USA, 2013), Europejskiej Stolicy Kultury 2016 w Künstlerhaus Bethanien oraz Prezydenta Wrocławia (2021).
Karina Marusińska
Karina Marusińska – interdyscyplinarna artystka i animatorka społeczno-kulturalna. Jej twórczość skupia się na kulturowych uwarunkowaniach, osobistych doświadczeniach oraz relacjach międzyludzkich. Współpracuje z innymi osobami i społecznościami, zachęcając je do dzielenia się swoimi historiami. Sięga po ironię, by podważać schematy związane z płcią, wykluczeniem czy statusem błędu. Ukończyła kierunek Projektowanie Ceramiki na ASP we Wrocławiu, gdzie obecnie pracuje w Pracowni Ceramiki Kontekstualnej jako adiunktka z tytułem doktory habilitowanej. Członkini artystyczno-kulinarnego kolektywu Food Think Tank, grupy performerskiej Łuhuu. Współtworzyła grupę projektową Wzorowo (2008–2024), skupioną na społecznej roli przedmiotów. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Marszałka Województwa Dolnośląskiego. Laureatka nagród, takich jak „Talent Trójki”, „Warto” i „make me!”. Uczestniczka programów rezydencyjnych, wystaw i festiwali w kraju i za granicą. Jej prace znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie i Wrocławiu oraz w kolekcjach prywatnych.
Karolina Bielawska
Karolina Bielawska – malarka, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Artystka pracuje z malarstwem, które łączy z elementami rzeźby. Jej charakterystyczny styl koncentruje się wokół monochromatycznej palety uzupełnianej starannie dobieranymi kolorami. Używa abstrakcyjnego języka, którym opisuje konkretne przeżycia, napięcia i emocje. Jej prace wchodzą w intensywny dialog z otoczeniem, przekraczając granice malarstwa w stronę architektury, rzeźby i instalacji. Finalistka konkursu Artystyczna Podróż Hestii (2015), uczestniczka Biennale de La Biche – najmniejszego biennale sztuki współczesnej na świecie (2017), finalistka międzynarodowego konkursu STRABAG International Award (2021), stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2017, 2020), stypendystka Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy (2023). Artystka brała udział w wystawie Koalicje wody w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025). Mieszka i pracuje w Warszawie.
Karolina Breguła
Karolina Breguła jest artystką wizualną i akademiczką, absolwentką Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej Łodzi. Tworzy filmy, fotografie, instalacje i akcje artystyczne w przestrzeni miejskiej, których tematem jest przede wszystkim wpływ sztuki na rzeczywistość społeczną i polityczną. Jej prace były pokazywane w wielu miejscach na świecie, między innymi na Biennale Sztuki w Wenecji i Singapurze. Laureatka m.in. Nagrody Fundacji Views Deutsche Bank, Samsung Art Master, nagrody EMAF, Złotego Pazura na Festiwalu Filmowym w Gdyni. Jest profesorem nadzwyczajnym Akademii Sztuki w Szczecinie, współpracuje z galerią lokal_30. Od jesieni 2023 roku wraz z Weroniką Fibich prowadzi Lokatorne – Space for Antidisciplinary Activities. Artystka brała udział w wystawie Koalicje wody w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025). Pracuje między Polską a Tajwanem.
Katerine Salazar Villamil
Katerine Salazar Villamil to kolumbijska artystka wizualna, urodzona w Carmen de Bolívar w regionie karaibskim. Studiowała sztuki plastyczne na Uniwersytecie Sztuk Pięknych w Cartagenie. Jej twórczość odwołuje się do rytuałów, mistyki i estetycznych tradycji zakorzenionych w kulturowej wyobraźni karaibskiej Kolumbii. Porusza m.in. tematy archetypów społecznych, zwyczajów ludowych oraz praktyk przodków i ich współczesnej roli w zbiorowej wyobraźni.
Dzięki silnemu powołaniu pedagogicznemu realizowała projekty w różnych częściach karaibskiej Kolumbii, tworząc przestrzenie dialogu, które umożliwiały reinterpretację tych tradycji z perspektywy współczesności. Jej praca dyplomowa została uznana za jeden z najlepszych projektów artystycznych w kraju. Później prowadziła badania i tworzyła projekty artystyczne dla różnych przestrzeni wystawienniczych. Obecnie mieszka i pracuje w Słupsku.
Kelly Krugman
Kelly Nayaase-Naxhiñaa’ Krugman to niezależna kuratorka, pracowniczka kultury i redaktorka o korzeniach zapotecko-żydowskich, Meksykanka-Amerykanka. Związana z berlińskim SAVVY Contemporary: The Laboratory of Form-Ideas, wykorzystuje dźwięk, duchowość, opowieści i współprace. Traktuje praktykę kuratorską jako sposób przekazywania ucieleśnionej wiedzy ponad czasem i granicami, a we współpracy z artystami i twórcami z różnych dziedzin, tworzy przestrzenie wymiany i antyhegemonicznego oporu. Kelly Krugman odbyło rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brało udział w wystawie Koalicje wody (2025).
Kinga Kiełczyńska
Kinga Kiełczyńska jest artystką, której praktyka konceptualna bada przecięcie człowieka i środowiska. Z wykształceniem w filologii hiszpańskiej na Uniwersytecie Warszawskim oraz sztukach pięknych w Gerrit Rietveld Academy i Sandberg Institute, Kiełczyńska wykorzystuje wideo, tekst, rysunek i instalację, by zgłębiać te tematy. Mieszkając przez wiele lat za granicą, w Amsterdamie i Berlinie, jej prace — określane jako „środowiska” — oscylują między kolektywnym a głęboko osobistym, metafizycznym związkiem z naturą. Kiełczyńska często wystawia swoje prace w niekonwencjonalnych przestrzeniach — od plaż nudystów, przez kluby nocne, aż po lasy — kwestionując tradycyjne miejsca sztuki. Jej „Manifest Sztuki Redukcjonistycznej” z 2009 roku poddaje krytyce rolę sztuki w epoce nadprodukcji, opowiadając się za procesami odzwierciedlającymi efektywność i współzależność charakterystyczne dla natury. Najnowsze projekty, w tym te skupione na pierwotnym lesie Białowieży, ucieleśniają to zaangażowanie w procesy ekologiczne. Artystka brała udział w wystawie Koalicje wody w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025). Mieszka i pracuje w Warszawie.
Ludomir Franczak
Ludomir Franczak (ur. 1974) – artysta wizualny, reżyser teatralny, kurator. Jego prace prezentowane są w galeriach, teatrach, przestrzeni publicznej i festiwalach w Polsce i na świecie. Współpracuje z muzykami (Marcin Dymiter, Robert Curgenven, Robert Piotrowicz), artystami wizualnymi (Magdalena Franczak, Sebastian Buczek) i teatrami (Schaubude i TATWERK w Berlinie, Cross Attic w Pradze, Szwalnia w Łodzi), jest członkiem kolektywu, który tworzył polski pawilon na Praskie Quadriennale w 2023 roku. Zajmuje się problemem pamięci, tożsamości i aktywizmu. Za pomocą działań intermedialnych buduje złożone projekty wykorzystując zarówno sztuki wizualne, jak i historię, czy literaturę. Jest autorem wydawnictw artystycznych i nagrań dźwiękowych.
Magdalena Starska
Magdalena Starska (ur. 1980, Poznań) jest autorką rysunków i instalacji oraz performerką. Ukończyła studia na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Współtworzyła grupę artystyczną Penerstwo. Pracuje z różnymi mediami – jej rzeźby i performanse często się przenikają i ewoluują, a rysunki trudno określić jako autonomiczne dzieła. Bazuje na materiałach z najbliższego otoczenia, używa prostych przedmiotów do afirmacji codziennych czynności i odczuć. Wykorzystuje ulotne zjawiska, jak migoczące światło czy materiały zmieniające stan skupienia. Realizuje również działania w przestrzeni publicznej, które dyskretnie angażują przechodniów w zdarzenia rozgrywające się na styku tego, co prywatne i publiczne. Uczestniczyła w programach Nawzajem i Dobro-Stan w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025). Mieszka i pracuje w Poznaniu.
Manthia Diawara
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.
Marcin Dymiter
Marcin Dymiter porusza się w kręgu elektroniki, field recordingu i muzyki improwizowanej. A Tworzy instalacje dźwiękowe, słuchowiska, muzykę do filmów, spektakli teatralnych, wystaw i przestrzeni publicznych. Autor nagrań terenowych i projektu Field Notes. Prowadzi warsztaty dźwiękowe oraz działania przybliżające ideę field recordingu. Gra w projektach: emiter, niski szum, ZEMITER, PICA PICA oraz innych, efemerycznych formacjach. Autor książek „Notatki z terenu” (2021), „Maszyny do ciszy” (2023). Dwukrotnie nominowany (2022 i 2024) do Nagrody Literackiej Gdyni. Współpracuje z „Dwutygodnikiem” – internetowym magazynem o kulturze. Członek Polskiego Stowarzyszenia Muzyki Elektroakustycznej.
Marta Kudelska
Marta Kudelska (ur. 1987, Sosnowiec) – kuratorka, krytyczka sztuki absolwentka kulturoznawstwa/kultury współczesnej (w zakresie krytycznej teorii kultury współczesnej) i historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W 2024 roku uzyskała tytuł doktora nauk humanistycznych w dyscyplinie nauki o sztuce na podstawie rozprawy poświęconej strategiom i praktykom młodych kuratorów sztuki z Katowic i Krakowa (rozprawa wyróżniona). W praktyce kuratorskiej i badawczej interesuje się zagadnieniami związanymi przede wszystkim z relacjami sztuki współczesnej z tradycją romantyczną (zainteresowaniem artystów wątkami magicznymi, grozy i ezoterycznymi), przygotowywała na ten temat wystawy oraz artykuły problemowe. Od 2022 roku realizuje projekt w duchu art-research basic „Ernesta Thot”, który poświęcony jest badaniu wpływu ezoteryki, grozy i magii na współczesną i nowoczesną praktykę artystyczną. Ponadto interesuje się również strategiami i praktykami kuratorów sztuki, młodą sztuką, ale także refleksją wokół instytucji sztuki i działalnością niezależnych inicjatyw artystycznych. W latach 2013-2014 związana z Muzeum w Gliwicach i działającą tam Czytelnią Sztuki. Od 2014 do 2017 roku pełniła funkcję rzeczniczki prasowej w Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki. Zajmowała się także edukacją w Muzeum Krakowa w latach 2017-2020. Współpracuje także z Muzeum Fotografii w Krakowie. Jest także zastępczynią redaktora naczelnego w naukowym czasopiśmie „Zarządzanie w kulturze”. Pracuje w Katedrze Kultury Współczesnej w Instytucie Kultury Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Kuratorowana przez nią indywidualna wystawa Zuzanny Kozłowskiej Willa lakiernika była prezentowana W Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025).
Patryk Różycki
Patryk Różycki – artysta wizualny, pisarz i twórca podcastów. W swojej twórczości porusza wątki autobiograficzne, koncentrując się na społecznych uwarunkowaniach wynikających z pochodzenia. Jego malarstwo porusza tematykę awansu klasowego, wykluczenia ekonomicznego, bliskości i utraty, a także wypartych emocji, takich jak wstyd czy lęk. Ukończył Wydział Malarstwa na ASP w Gdańsku w 2017 roku. Obecnie mieszka w Warszawie, gdzie w semestrze letnim 2024/2025 prowadził Gościnną Pracownię Artystyczną na Wydziale Wzornictwa ASP w Warszawie. Kurator czterech edycji Festiwalu Performansu „Kick-Off-Perfo” oraz współkurator festiwalu eksperymentalnych form filmowych „Baza”. W 2024 roku nominowany do Paszportów Polityki w kategorii Sztuki Wizualne. Jego prace prezentowane były m.in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Gdańskiej Galerii Miejskiej, Galerii Arsenał w Białymstoku oraz w Polana Institute, która go reprezentuje. W 2025 roku odbyła się pierwsza indywidualna wystawa Patryka Różyckiego w Austrii, zorganizowana przez Instytut Polski w Wiedniu.
Paweł Matyszewski
Paweł Matyszewski (ur. 1984 w Białymstoku) — malarz, autor obiektów i instalacji, ogrodnik. Absolwent Wydziału Malarstwa, Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, dyplom w 2009 u prof. dr hab. Piotra C. Kowalskiego. Doktorat, dyplom w 2021 r. pod kierunkiem dr hab. Dominika Lejmana na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Prace prezentowane w Polsce, Austrii, Białorusi, Czechach, Danii, Estonii, Francji, Gruzji, Hiszpanii, Litwie, Niemczech, Serbii, Węgrzech i Wielkiej Brytanii. Stypendysta Narodowego Centrum Kultury (2014) i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2012, 2024)). Laureat nagród artystycznych: Biennale Malarstwa „Bielska Jesień” (2009, 2012) czy Biennale Sztuki Młodych „Rybie oko” (2013, 2015). Zajmuje się szeroko pojmowaną marginalnością zjawisk i zachowań z pogranicza kultury i biologii. Łączy język realizmu z abstrakcją, obrazu z obiektem. Jego indywidualna wystawa Z piachem w zębach była prezentowana w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025).
Piotr Wyrzykowski
Piotr Wyrzykowski alias Peter Style – doktor sztuki, artysta multimedialny, performer, scenograf i VJ, jest twórcą, który nieustannie poszukuje nowych form wyrazu w sztuce. Otrzymał dyplom w Pracowni Intermedialnej „Pi” prof. Witosława Czerwonki PWSSP w Gdańsku. Debiutował jako performer w 1990 roku w Galerii Wyspa. Od lat 90. aktywnie uczestniczy w kształtowaniu gdańskiego środowiska artystycznego, angażując się w inicjatywy twórcze i działania społecznościowe. Wyrzykowski współtworzył Otwarte Atelier, którego siedziba mieściła się w budynku dawnej łaźni miejskiej (obecnie CSW Łaźnia). Był wiceprezesem Fundacji Wyspa Progress i współpracował z Fundacją Sfinks, tworząc jedne z pierwszych w Polsce wizualizacji na żywo do muzyki techno. Obecnie jest członkiem rady Fundacji Kolonii Artystów. Jest autorem pionierskiej polskiej pracy internetowej 44 (1999), opartej na poczcie królów polskich Matejki. Jako autor aplikacji mobilnych i instalacji interaktywnych angażuje się w działania w przestrzeni publicznej oraz reżyseruje performanse multimedialne i filmy wideo. Rozwija teorię transformizmu w sztuce, eksperymentując z językiem sztuki i eksplorując kreatywny potencjał współczesnych mediów komunikacyjnych. Jego dzieła, takie jak praca wideo Beta Nassau (1993) w kolekcji Museum of Modern Art w Nowym Jorku oraz Atomic Love (z I. Chichkan, 2006) w Musée National d’Art Moderne Centre Georges Pompidou w Paryżu, potwierdzają jego znaczącą obecność na międzynarodowej scenie artystycznej. Artystk brał udział w wystawie Koalicje wody w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025).
Radio Kapitał
Radio Kapitał to społeczność. W tym momencie tworzy ją ponad 300 osób. Jak sami piszą o sobie: „To także odpowiedź na potrzebę stworzenia niezależnej i niekomercyjnej przestrzeni ekspresji, oddolnego działania — nie dla zysku, lecz dla osobistej satysfakcji i społecznej korzyści.“ Radio wpisuje się w tradycję europejskich stacji radiowych, tzw. community radio. Są one platformą ekspresji dla lokalnych inicjatyw, platformą oddolną, niezależną i niehierarchiczną, a także animującą aktywność środowisk twórczych. Najbardziej znane radiostacje tego typu, które zainspirowały do stworzenia Radia Kapitał, to NTS Radio w Londynie, Noods Radio w Bristolu, Lyl Radio w Lyonie, Cashmere Radio w Berlinie, Quantica Radio w Lizbonie, Ida Radio w Tallinie, Punctum Radio w Pradze, Red Light Radio w Amsterdamie czy Lahmacun Radio w Budapeszcie.
Ranjit Kandalgaonkar
Ranjit Kandalgaonkar koncentruje się przede wszystkim na miejskich kontekstach. Jego projekty związane z konkretnymi miastami mapują wrażliwość i podatność na zmiany w strategiach rewitalizacji urbanistycznej, analizują konfliktowe historie rekultywacji terenów i spekulacji lub dokumentują linie czasowe i ślepe punkty – alternatywne wskaźniki miasta, które ulega rozpadowi. Jego prace są efektem researchu m.in. wokół form filantropii praktykowanej przez trusty społecznościowe, podporządkowanej wyobraźni o epidemii dżumy w Bombaju w 1896 roku, późniejszej utraty flory i fauny w kolonialnym Bombaju. Artysta zajmuje się także długoterminowo tematem złomowania statków pod koniec XX wieku i niewidzialnymi infrastrukturami żeglugowymi. Te poszukiwania dążą do ujawnienia niedostatecznie znanych informacji poprzez umieszczenie ich w kontekście pomijanej historii społecznej. Wśród wyróżnień i rezydencji artystycznych, które otrzymał, można wymienić nagrodę Wellcome Trust Seed Award, stypendia Majlis Visual Arts Fellowship i UDRI Architectural Fellowship, a także rezydencje artystyczne: The Leverhulme Trust, SAI Harvard University oraz Gasworks. Jego prace były prezentowane między innymi w UCL-Cities Methodologies, Bergen Assembly Art & Research Triennale, Melahuset/OCA Norway, Colomboscope, Warehouse421, Wellcome Collection oraz w innych galeriach w kraju i za granicą. Odbył rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brał udział w wystawie Koalicje wody (2025). Mieszka i pracuje w Mumbaju w Indiach.
Reymar Reyes
Reymar Reyes Moncayo (ur. 1997, Caracas, Wenezuela) ukończyła komunikację społeczną, interesuje się komunikacją transmedialną. Dziennikarka, specjalizująca się w tematach związanych z ekonomią, polityką, prawami człowieka i wolnością słowa. Współpracowała z organizacjami społecznymi i prywatnymi firmami, projektując i realizując strategie marketingowe. W 2023 roku wyemigrowała do Polski i po krótkim okresie pracy w przemyśle wytwórczym, obecnie współpracuje z osobami oferującymi doradztwo w zakresie legalizacji dla cudzoziemców. Obecnie pracuje jako nauczycielka języka hiszpańskiego, jednocześnie ucząc się polskiego i angielskiego.
Rupali Patil
Rupali Patil ukończyła studia licencjackie na kierunku sztuki piękne w Bharti Vidyapeeth Pune w 2007 roku oraz studia magisterskie z grafiki warsztatowej na Maharaja Sayajirao University of Baroda w 2011 roku. Jest członkinią Clark House Initiative w Mumbaju, gdzie w 2014 roku miała swoją pierwszą solową wystawę zatytułowaną „Everybody Drinks but Nobody Cries”. Praktyka artystyczna Rupali obejmuje grafikę warsztatową, rysunek oraz instalacje, a jej prace koncentrują się przede wszystkim na kwestiach społecznych, zwłaszcza na kryzysie wody i minerałów naturalnych, przedstawianych w ramach ekologiczno-feministycznej perspektywy. Jej prace były prezentowane na wielu wystawach, w tym biennale, m.in. 3. Biennale Sztuki Przemysłowej w Chorwacji (2020), Pune Biennale (2017) oraz 14. Biennale w Stambule (2015). Dodatkowo uczestniczyła w licznych wystawach zbiorowych, takich jak „Eros” w Parasite w Hongkongu (2014), „Inserts” kuratorowane przez RAQS Media Collective w IGNCA w Delhi (2014), „Kamarado” w Stedelijk Museum w Amsterdamie (2015), „Harbinger of Chaos” w Bunkrze Sztuki w Krakowie (2016/2017), „Dreams & Dramas. Law as Literature” w nGbK w Berlinie (2017), „We, the People” w Central Slovakian Gallery w Banska Bystrica (2018), „This Rare Earth Artefact” w STUK w Leuven (2018), „Seeds Are Being Sown” w Shrine Empire (2020) oraz „Planet, People, Care: It Spells Degrowth!” kuratorowane przez Anę Devič w HDLU w Zagrzebiu (2023). Brała udział w wystawie Koalicje wody w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025). Mieszka i pracuje w Pune w Indiach.
Yulia Krivich
Yulia Krivich — artystka i fotografka pochodząca z Dniepru w Ukrainie. Ukończyła Akademię Architektury w rodzinnym mieście oraz Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. W swojej praktyce artystycznej porusza kwestie tożsamości, wykorzystuje elementy aktywizmu w połączeniu z własnymi doświadczeniami. Zainteresowania artystki oscylują wokół tematów migracji oraz kwestii związanych z Europą Wschodnią. Laureatka sekcji ShowOFF podczas Krakowskiego Miesiąca Fotografii (2015), uczestniczka wydarzenia Pla(t)form w Muzeum Fotografii w Winterthur w Szwajcarii (2018), nominowana do nagrody Pinchuk Art Center w Kijowie (2018), stypendystka miasta Warszawa (2021), uczestniczka WHW Akademija w Zagrzebiu (2021) oraz Futures Platform w Amsterdamie (2021). Współzałożycielka Solidarnościowego Domu Kultury “Słonecznik” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, a także członkini Soniakh Digest, platformy cyfrowej, która bada obecną wojnę informacyjną i współczesną geopolitykę z perspektywy Europy Środkowo-Wschodniej. Odbyła rezydencję artystyczną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej i brała udział w wystawie Koalicje wody (2025). Mieszka i pracuje w Warszawie.
Zuzanna Kozłowska
Zuzanna Kozłowska (ur. 1997, Olsztyn) — artystka wizualna, której praktyka osadzona jest w obszarze grafiki warsztatowej, obiektów przestrzennych i instalacji. Absolwentka Pracowni Litografii na Wydziale Grafiki oraz Pracowni Poetyki dr. Wojciecha Bąkowskiego na Wydziale Sztuki Mediów Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W swojej twórczości bada poetyckie i narracyjne wymiary przedmiotów codziennego użytku, wnętrz i przestrzeni architektonicznych. Interesuje ją transformacja materiałów i relacje przestrzenne – często pracuje ze znalezionymi elementami przemysłowymi i surowymi materiałami, które włącza do wielowarstwowych kompozycji. Ślady obecne w obiektach i strukturach traktuje jako punkt wyjścia do rekontekstualizacji ich historii i budowania nowych znaczeń. Grafika warsztatowa jest dla niej zarówno medium, jak i narzędziem konceptualnym pozwalającym kwestionować zagadnienia reprodukcji, czasowości i interwencji w przestrzeń. Jest współzałożycielką Lure.9701 – nomadycznego, artystycznego projektu wystawienniczego. Obecnie uczestniczy w programie Anne Marie Carl-Nielsen dla sztuki w przestrzeni publicznej (2024/2025), prowadzonym przez Marie Lund i Francescę Astesani. Laureatka Inicjatywy Entry 2024 oraz Grand Prix Biennale Młodych „Rybie Oko” 2024. Jej indywidualna wystawa Willa lakiernika była prezentowana w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej (2025). Mieszka i pracuje w Kopenhadze.
