Biały szum – plener
Plener
Marta Borkowska, Ewa Dąbkowska, Anjeline de Dios, Sylwia Gorak, Hubert Gromny, Agnieszka Kalinowska, Cheong Kin Man, Krzysztof Maniak, Jerzy Norkowski, Marta Sala, Ewa Zarzycka, Marta Zgierska
27.11–04.12.2024
BGSW / Ustka
Marta Borkowska -artystka sztuk wizualnych, edukatorka sztuki, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Wykorzystuje różne media przez malarstwo, tkaninę artystyczną, rzeźbę czy działania performatywne. Tematem jej twórczych poszukiwań jest pogłębiony psychologicznie portret człowieka i społeczeństwa. Sięga do najprostszych instynktów, lęków, pragnień i doświadczeń fizycznych, wierząc, że to one stoją u źródła większości ludzkich zachowań. Analizuje i bada zależności pomiędzy relacjami międzyludzkimi, doświadczeniem bólu i straty. Szuka bezpieczeństwa, punktów stycznych na linii minionych i teraźniejszych wydarzeń odnosząc się do wspomnień. Inspiruje ją terapeutyczny aspekt twórczego wyrażania się oraz praca z podświadomością, cielesność i rytuały przejścia. Ważną rolę w jej twórczości zajmuje kobiecość, jej życiodajna moc i zdolności transformacji. Jest pasjonatką i obserwatorką natury, inspiruje ją jej cykliczność oraz relacja z człowiekiem. Od 2021 roku wspólnie z Marceliną Amelią współtworzy kolektyw artystyczny Grupa Łono angażując się w działalność społeczną oraz aktywizm związany z wątkami feministycznymi. Organizuje performatywne wydarzenia wspólnotowe, wystawy oraz warsztaty.
Ewa Dąbkowska (ona/jej) – urodzona w 1998, w Olsztynie. Dziewiarka, malarka. Jest współzałożycielką Grupy Splendor, członkinią Doliny Niesamowitości. W 2024 ukończyła Wydział Malarstwa na ASP w Warszawie. Eksploruje medytacyjność, w jaką wprowadzają powtarzalne ruchy podczas dziergania oraz przy procesie malowania temperą jajową. W swojej twórczości zgłębia doświadczenia osób LGBTQ+, jak dziewczyńskość, relacja z wiarą. Posługując się równocześnie symboliką chrześcijańską i queerową buduje inkluzywny język znaczeń. Organizowała wystawy indywidualne i z kolektywem, brała udział w konkursach (m.in. 11 Biennale Sztuki Młodych „Rybie Oko”), wystawach zbiorowych (m.in. Zabezpiecz rzeczy, które może porwać wiatr, Galeria Salon Akademii), zinach (m.in. Queer Erotica Zine: Chapter 3).
Anjeline de Dios – filipińska wokalistka i naukowczyni. Jej multidyscyplinarna działalność, w której skład wchodzą improwizacja wokalna, pisma krytyczne oraz warsztaty, poświęcona jest badaniu roli głosu oraz jego geografii transkulturowej w odniesieniu do pracy, sztuki, troski i uzdrawiania. Dokonania artystki były wielokrotnie prezentowane, m.in. w Universität für Musik und darstellende Kunst w Wiedniu (Austria), na festiwalu ArtsEverywhere (Kanada), w SAVVY Contemporary (Niemcy), Lingnan University (Hong Kong), Studio Plesungan (Indonezja), Vogue Philippines oraz w Pawilonie Filipińskim w ramach 60. edycji Biennale w Wenecji. Anjeline uzyskała stopień licencjata, a następnie magistra filozofii na Uniwersytecie Ateneum Manilskim (Filipiny) oraz Uniwersytecie w Linköping (Szwecja), a doktorat z geografii obroniła w Uniwersytecie Narodowym w Singapurze. Członkini zespołu redagującego wydawnictwo The Elgar Handbook on the Geographies of Creativity (Edward Elgar, 2020), autorka Living Song, Living Labor, etnografii filipińskich muzyków żyjących za granicą.
Sylwia Gorak – absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, dyplom w pracowni malarstwa prof. Jerzego Kałuckiego i performance w pracowni prof. Jarosława Kozłowskiego. Stypendystka m.in. Prohealvetia w Szwajcarii, CECArtsLink w Nowym Jorku i Landeshauptstadt Kulturamt w Düsseldorfie. Laureatka 5. edycji Biennale Sztuki Młodych „Rybie Oko”. Performerka, wokalistka. Wystawy i koncerty (m.in. w Carnegie Hall Nowy Jork). Autorka Największego Zegara Słonecznego na świecie (urban-art) w Düsseldorfie. Obecnie czynnie zajmuje się performansem akustycznym (dysponuje czterooktawową skalą głosu) i konceptualnym, działa w międzynarodowym obiegu sztuki. Otrzymała stypendium Muzeum Susch Fundacji Grażyny Kulczyk. Współtworzyła międzynarodowy projekt Common Ground w CSW Toruń, oraz w Reykjaviku i Wilnie. Uczennica prof. Olgi Szwajgier – światowej sławy śpiewaczki operowej.
Hubert Gromny (ur. 1990) jest artystą, badaczem kultury i kuratorem operującym na przestrzeni mediów artystycznych, struktur instytucjonalnych oraz działań organizacyjnych. Dobór praktyk warunkowany jest potrzebą miejsca i czasu oraz przekonaniem o sprawczości kultury dla poszerzania horyzontu doświadczenia codzienności—otwarcia się na to, co nieznane. W latach 2022-2024 członek SAVVY Contemporary Laboratory of Form-Ideas w Berlinie. Jego prace znajdują się w kolekcji Bunkra Sztuki w Krakowie, prezentowane były m. in. w Nordic House w Reykjavíku, La Quiñonera w Mexico City czy Akademie der Künste der Welt w Kolonii. Uzyskał dyplomy magisterskie na Uniwersytecie Artystycznym ArtEZ (DAI-Dutch Art Institute), Akademii Sztuki Pięknych w Krakowie (Grafika) oraz dyplom licencjacki na Uniwersytecie Jagiellońskim (Filozofia). Niedawno rozpoczął projekt doktoratu na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu mający na celu porównanie transformacji kulturowych w Polsce i Wietnamie lat 90.
Agnieszka Kalinowska – twórczość artystki określić można mianem miernika stanu współczesnego społeczeństwa. W swoich pracach artystka analizuje mechanizmy rządzące światem i funkcjonującymi w nim jednostkami ludzkimi. W centrum jej zainteresowań znajduje się człowiek zawieszony, wraz ze swoimi emocjami w aktualnej sytuacji geopolitycznej. Jej prace analizują problemy związane z wyznaczaniem i zabezpieczeniem terytorium oraz polityką, która kultywuje atawistyczne rytuały władzy, dając jednostkom złudne poczucie ochrony. Artystka analizuje problemy spychane na margines, ujawnia podświadome lęki, a jej prace często są efektem społecznego eksperymentu. W rzeźbach używa m.in. papierowego sznurka, słomy, gałęzi okorowanych przez dzikie zwierzęta stosując technikę wyplatania kojarzoną ze sztuką ludową. Jej prace prezentowane były na szeregu wystaw indywidualnych m.in.: w Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia w Gdańsku, Museum Moderner Kunst w Wiedniu, Arizona State University Art Museum, Galerii BWA Warszawa oraz na wystawach zbiorowych m.in.: w Muzeum Sztuki w Łodzi, Tokyo Photographic Art Museum, The 12th Gwangju Biennale i 19th Biennale of Sydney.
Marta Stanisława Sala to artystka tworząca obrazy, kolaże, instalacje, obiekty, kostiumy, wideo i projekty grupowe. Angażuje się w działania na rzecz różnorodności, wymiany międzykulturowej i zrównoważonego rozwoju. W Krakowie (2000–2015) ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w pracowni prof. Leszka Misiaka oraz Technologię Odzieży w Zespole Szkół Odzieżowych. Współtworzyła Grupę STRUPEK, współpracowała z Cecylią Malik i różnymi kolektywami, realizując projekty na rzecz ochrony przyrody i dziedzictwa kulturowego. Od 2015 roku mieszka w Berlinie, gdzie dzięki stypendium DAAD, ukończyła studia Art in Context na Uniwersytecie Sztuk, tworząc multimedialny projekt „Besser nicht mitmachen” reflektujący prekariat w sztuce. Ostatnie projekty to m. in. „Û∞-Berlin: Kreatywno-anarchistyczna Kronika miejskich ucieczek” (2020) z kurdyjskio-niemieckim pisarzem Abdulkadirem Musą, „Arbeitspause im Görli” (2021) oraz inicjatywa zielonego upamiętnienia współżycia kultur słowiańskich i żydowskich w Chrzanowie (rodzinne miasto artystki) pt. „Wierzba Estery” (2020–w toku). Od 2021 tworzy duet z antropologiem wizualnym Cheong Kin Manem.
Cheong Kin Man jest antropologiem wizualnym, artystą i pisarzem, urodzonym w 1987 roku w byłym portugalskim Makau jako „obywatel zagraniczny”. Od 2013 roku mieszka w Europie Zachodniej i Środkowej. Pisze po portugalsku, chińsku, angielsku, francusku i niemiecku. Jego prace były publikowane w Makau, Niemczech, Portugalii, na Tajwanie, w Hongkongu i na Réunion. Od 2021 roku tworzy artystyczny duet z Martą Stanisławą Salą, berlińską artystką, skupiając się na dekonstrukcji etymologicznej i tworzeniu fikcyjnych języków. Wczesne filmy Cheonga, takie jak Macao Water Fountains (2007/2008) i Ou Mun Ian, Macaenses (2009), badały dziedzictwo kolonialne Makau i jego tożsamość postkolonialną. Jego doświadczenie w tłumaczeniach, antropologii wizualnej i lata w Berlinie pozwoliły mu krytycznie analizować eurocentryczne dyskursy dekolonialne. Jego nagradzana etnografia wizualna Bezużyteczna fikcja (2015, 2023) była prezentowana w ponad 40 krajach. W Poznań Art Week pokazał eksperymentalne wideo L’Étymologie d’un rêve. Razem z Salą tworzy autoetnografie w tekstyliach, wideo i grafikach.
Krzysztof Maniak (ur. 1990) – jego praktyka artystyczna opiera się na działaniach w krajobrazie. Jego prace to najczęściej dyskretne, proste gesty i interakcje z przyrodą, takie jak gładzenie mchu, kory, śniegu, wchodzenie na drzewa, poszukiwanie odległości pomiędzy dwoma drzewami odpowiadającej długości jego ciała tworzone podczas wędrówek po lasach, łąkach i wzgórzach w Tuchowie, gdzie mieszka. Absolwent Wydziału Intermediów Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, od czasu obrony doktoratu w 2018 roku związany z Katedrą Zjawisk Sztuki Intermediów na tej uczelni. Laureat m.in. 14. edycji konkursu Artystyczna Podróż Hestii oraz X edycji Spojrzeń konkursu organizowanego przez Zachętę – Narodową Galerię Sztuki. Jego prace można było zobaczyć m.in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, galerii SALT Ulus w Ankarze, w BWA w Katowicach, Galerii Bielskiej BWA, BWA Warszawa, ABC Gallery, Galerii Biała w Lublinie, Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie, Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK czy w ramach Kongresu Postartystycznego w Sokołowsku.
Jerzy Norkowski – autor instalacji intermedialnych, performer, organizator wystaw oddolnych i pozainstytucjonalnych. W 2018 roku uzyskał dyplom magistra na WA UMCS w Pracowni Rysunku i Intermediów Jana Gryki. Obecnie przygotowuje pracę doktorską pod kierunkiem Roberta Kuśmirowskiego. W swoich pracach łączy techniki audiowizualne i sztukę performance, swoje działania osadza w kontekście przestrzeni, przygotowując interdyscyplinarne ekspozycje i realizacje, bada alogiczność i absurd obecny we współczesności. Zainteresowany nowymi mediami oraz zmianami zachodzącymi w sztuce w kontekście pojawiających się nowych technologii. Poprzez niezależne realizacje krytykuje zależności, nieadekwatności, a także swoistą rotacyjność i powtarzalność istniejącą w porządku świata. W latach 2016-2018 prezes Fundacji Towot Squat. Od 2024 roku pracuje w X Pracowni Malarstwa na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu, prowadzonej przez prof. Zbigniewa Taszyckiego oraz prof. Piotra C. Kowalskiego. Współpracował m.in. z Pracownią Sztuki Zaangażowanej Społecznie – Rewiry, Galerią Labirynt, Galerią Białą w Lublinie, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku.
Ewa Zarzycka jest artystką z obszaru sztuki konceptualnej, uprawiającą sztukę performance, w tym szczególną jej odmianę tzw. performance mówione, a także rysunek jako zapis autorskich tekstów, schematów, map, wykresów; tworzy obiekty, wideo i instalacje. Od lat 70. XX wieku związana z Wrocławiem, gdzie od 2008 roku wykłada na Akademii Sztuk Pięknych. Prowadzi zajęcia z Działań procesualnych i Performance, a do 2024 prowadziła Pracownię Otwartą Wykłady Gościnne. Sztuką performance zajmuje się nieprzerwanie od lat 80. W latach 1973–1978 studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie ASP) we Wrocławiu. Jej prace znajdują się m.in. Muzeum Narodowego w Warszawie, Galerii Wymiany Józefa Robakowskiego, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Muzeum Współczesnym we Wrocławiu, Narodowej Galerii Sztuki Zachęta w Warszawie, MOCAKu w Krakowie, Fundacji Moje Archiwum Andrzeja Ciesielskiego i Zachęty Lubelskiej. Dokumentacja jej prac znajduje się w Secondary Archive – Artystki Europy Środkowo-Wschodniej, Archiwum Saga w Szwajcarii i zbiorach prywatnych.
Marta Zgierska – artystka wizualna, fotografka, autorka książek. Ukończyła fotografię na PWSFTviT w Łodzi, a także filologię polską oraz dziennikarstwo i komunikację społeczną. W swojej praktyce artystycznej i badaniach porusza tematykę traumy, doświadczeń liminalnych i związanych z nimi napięć. Pracuje z własnym ciałem, obiektami i przestrzenią. Zgłębia temat wycofania, poszukując sposobu na opisanie alternatywnych wrażliwości w kontekście nadmiaru bodźców i rosnącego wyczerpania społeczeństwa. Jej debiutancki cykl „Post” zdobył prestiżową nagrodę Prix HSBC w Paryżu. Nominowana do Foam Paul Huf Award i DZ BANK Art Collection Fellowship. W 2019 roku otrzymała tytuł Artysty Roku na Międzynarodowym Festiwalu Fotografii DongGang w Korei Południowej. Brała udział w IT:U and Ars Electronica Founding Lab w Linz. W 2023 jej książka „Garden” została nominowana i nagrodzona w konkursie Prix Bob Calle, dzięki czemu była pokazywana m.in. w Centrum Pompidou w Paryżu.
Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU
Powiązane wydarzenia
