DOBRO-STAN to szereg spotkań adresowany do osób, które na co dzień prowadzą, wspierają i towarzyszą różnorodnym grupom: dzieciom, młodzieży, dorosłym, społecznościom lokalnym. Praca opiekuńcza, choć często niewidoczna, polega na stałym przekazywaniu energii, kierowaniu gestów troski, byciu uważnymi i obecności. W takim ujęciu dobrostan nie jest luksusem ani dodatkiem – jest fundamentem, który podtrzymuje możliwość dzielenia się sobą z innymi.

Tytułowy dobrostan to coś więcej niż odpoczynek: to poczucie sensu, podmiotowości, możliwość ciągłego uczenia się i wymiany. To zdolność rozpoznawania własnych potrzeb oraz ich komunikowania.

Kwestia odnalezienia równowagi między życiem zawodowym a prywatnym pozostaje w obecnych czasach w centrum dyskusji. Być może równowaga nie jest stanem stałym, ale procesem ciągłego dostrajania – formą uważności, wobec tego, co w danym momencie domaga się naszej energii.

DOBRO-STAN jest więc próbą spojrzenia na balans nie jako na cel do osiągnięcia, lecz jako na dynamiczną przestrzeń, w której uczymy się akceptować zmienność, wyznaczać granice i tworzyć przestrzeń zarówno dla innych, jak i dla nas samych.
W ramach cyklu zrealizowano działania, które miały sprzyjać warunkom do zatrzymania się i przyjrzenia własnym praktykom. Zgodnie ze strategią nazywaną politics of care, a więc decyzji i działań związanych z opieką, poszczególne etapy spotkań zachęcały uczestniczki i uczestników do praktykowania czułości wobec siebie przez pryzmat pracy z innymi osobami.

_____________________

Turnus wytchnieniowo-warsztatowy dla osób edukatorskich
12–16.09.2025 – BGSW / Ustka
Działania i warsztaty: praktyki troski, relacji i uważności…
Program współtworzyły artystki, edukatorki, mentorki, które pracują z różnorodnymi grupami i od lat zgłębiają tematy relacyjności, ciała, inkluzywności i uważności jako praktyki zmiany społecznej.

Anna Owsiany – „Dobrostan, a (współ)praca z grupą”
Cykl działań dotyczył projektowania i facylitacji procesów grupowych. Skupiliśmy się na tym, jak prowadzący mogą dbać o siebie podczas pracy z uczestnikami, jak rozpoznawać sygnały przeciążenia i budować rytm spotkań, który nie wypala, lecz wzmacnia. Warsztat był praktyczną lekcją tego, że jakość pracy grupy zaczyna się od kondycji osoby, która ją prowadzi.

Aleka Polis – „Współpraca twórcza z osobami inaczej sprawnymi intelektualnie”
Proces koncentrował się na uważności, czułości i równości. Artystka pokazała, jak twórczość może stać się narzędziem włączania, a nie różnicowania. Uczestniczki przyglądały się temu, w jaki sposób działać, by nie reprodukować opresji, lecz współtworzyć świat bardziej dostępny, przyjazny, otwarty.
Magdalena Starska – „Opieka jako sztuka relacji. Sztuka w opiece”
Warsztat miał charakter grupy roboczej – przestrzeni, w której troska, gest podtrzymywania i towarzyszenia zostały potraktowane jako część praktyki artystycznej. Punktem odniesienia była koncepcja caring art i maintenance art, czyli sztuki, która nie wyczerpuje, lecz podtrzymuje życie.

Wiktoria Bukowy – „Ciało jako miejsce, w którym mieszka dobrostan”
Warsztat z ciałem zapraszał do łagodnego powrotu do siebie poprzez uważność, ruch i ciszę, a także kontakt z drugim człowiekiem.