Aleksandra Went & Alicja Karska

NIE MA RZECZY ZUPEŁNYCH

16 grudnia 2005 - 20 stycznia 2006 - Galeria Kameralna

"STĄGIEWNA 45"
2004 r. video 4 min.

Akcja filmu toczy się na ulicy Stągiewnej w Gdańsku.
Z kompleksu sklepów została tylko frontowa ściana. Przybladłe róże i niebieskości są śladem dawnej troski właścicieli o ten skromny obiekt, który teraz, pozbawiony wnętrza, stoi niepotrzebny i nie zwraca uwagi.
Farba, pigmenty, oczywiście różowy i niebieski, nasz czas i wysiłek mają sprawić, że zapomniany fragment rzeczywistości znów zacznie istnieć. Również w świadomości przechodniów.

• Dręczy mnie ciekawość co tu robicie, czemu to ma służyć
• Ola tłumacz.
• Tak siedzę sobie tu w biurze i patrzę na was drugi dzień
• Przedłużamy ostatni moment istnienia tej ściany. Dbamy o nią, mimo że za chwilę przestanie istnieć
• Dlaczego mnie nikt nie fotografuje. Ja mam raka i też za chwilę odejdę.

* Ściana została zburzona pięć dni po naszej akcji. Pani Ania cieszy się dobrym zdrowiem.
Z jej strony była to tylko prowokacja, której w zupełności się poddałyśmy.

Alicja Karska

Domy, każda część to inny osobny świat. Jedność, całość została brutalnie naruszona. I karkołomna próba znalezienia rozwiązania, połączenia ich na nowo. To co dzieliło ma teraz łączyć. Próba skazana na niepowodzenie. Dążenie do jedności pozostanie nieustannie dążeniem.

Aleksandra Went

...Zabiegi te sprawiają, że użyte elementy wyposażenia wnętrz stają się samoistnym komunikatem na swój temat, unaoczniają odbiorcy fakt, że są one sceną i zasłoną wszystkich osobistych zdarzeń mających miejsce pośród nich. Wybrany przez autorkę sposób eksponowania tych płaszczyzn styku poddaje w wątpliwość trwałość stanu ustalonych granic. Elementy tworzące układy, właściwie układanki - klepki parkietu ułożone w jodełkę czy podłogowe deski oparte o ścianę - nie są szczelne, są jakby w trakcie "rozjeżdżania" się. Przytulne wnętrze, które tworzy się poprzez złożoną sumę elementów (np. parkietu) jest zarysowane szczelinami przez które ulatuje atmosfera domowego zacisza... [ Robert Kaja ]

Aleksandra Went

Film jest zapisem akcji, która miała miejsce w pewnym mieszkaniu. Opowiada o uzależnieniu człowieka do człowieka, o miłości, o fizycznej i psychicznej przynależności do siebie. W filmie występują dwie osoby oddzielone od siebie ścianą. Łączy je wężyk, przez który wymieniają się oddechami, jedna osoba oddycha oddechem drugiej. Finałem jest odejście jednej z osób, bez której ta druga nie może żyć. Każdy z filmów pokazuje sytuację nakręconą w dwóch identycznych pokojach. W każdym z nich znajduje się jedna z osób. Inspiracją tego pomysłu był dyptyk portretowy Federiga da Montefeltro i jego żony Battisty Sforza autorstwa Piero della Francesca. Film jest częścią instalacji. Wyświetlany jest na dwóch monitorach, wbudowanych w dwie ściany ustawione obok siebie.