You are currently viewing WOJCIECH ĆWIERTNIEWICZ / POZA JAKIMKOLWIEK MIEJSCEM / GALERIA KAMERALNA

WOJCIECH ĆWIERTNIEWICZ / POZA JAKIMKOLWIEK MIEJSCEM / GALERIA KAMERALNA

WOJCIECH ĆWIERTNIEWICZ
Poza jakimkolwiek miejscem

Wernisaż / online na naszym FB
15.04.2021 / 18.00

Wystawa
15.04 – 15.07. 2021
Galeria Kameralna w Słupsku / 
Partyzantów 31a
Kurator: Roman Lewandowski

Twórczość malarska Wojciecha Ćwiertniewicza jest dzisiaj zdecydowanie rzadkim przykładem systematycznego, bo codziennego, sumowania tematów oraz form malarskich. Narzucony sobie przed laty reżim „ani dnia bez kreski” krakowski artysta przedsięwziął, jak się wydaje, nie tylko ze względu na samą ekonomię sztuki, ale – być może – był to również ukłon dla Apellesa, który rzekomo upodobał sobie portretowanie z jednej strony człowieka i jego naturalnego środowiska, zaś z drugiej – symbolicznych alegorii. W tym rozumieniu mamy tu kontynuację ulokowanego historycznie antycznego sporu pomiędzy mimetyczną symulacją a metaforą, co jest narracją, jak się wydaje, bliską także Wojciechowi Ćwiertniewiczowi, chociaż nie opowiada się on ani po stronie Zeuksisa ani po stronie Parrasjosa. Jak najbardziej konkretną tego egzemplifikacją są akty i cykle abstrakcyjnych obrazów krakowskiego malarza. Nie ma w tej postawie niczego niecodziennego, gdyż podobne przykłady możemy odnaleźć w samym sednie tak cenionego przez malarza dyskursu modernizmu. Dowodzą tego chociażby antropometryczne anioły „błękitnej epoki” Yves’a Kleina, które byłyby ikonograficzną wersją tradycji Zeuksisa, podczas gdy jego monochromatyczny cykl abstrakcji w opatentowanym przezeń kolorze IKB to już dykcja Parrasjosa…

Trudno nie zgodzić się z Anną Markowską, że podobna formalnie menażeria wynika z immanentnie tkwiącej w artyście potrzeby oraz „rozkoszy meandrowania”. I faktycznie, kiedy przyjrzeć się obrazom Ćwiertniewicza, powstającym na przestrzeni ostatnich dwudziestu lat, nie sposób nie dopatrzyć się w nich reperkusji żonglowania najróżnorodniejszymi konwencjami, które na pozór mogą wydawać się efektem konfuzji tematycznych skojarzeń i pozornie niewspółmiernych, często przypadkowych realności. W malowanych w ostatnich latach dziełach artysty rzuca się w oczy ich dynamiczny przepływ, co niekiedy może kojarzyć się z pstrą estetyką figur przemieszczających się w kalejdoskopie.

Prezentowane na najnowszej wystawie obrazy Wojciecha Ćwiertniewicza przedstawiają spektrum inwariantnych postaci niebieskich „chmurek” o fraktalnej konsystencji. Ich owalne i poniekąd organiczne formy z historycznego punktu widzenia mogą przypominać podobne strukturalne rozwiązania, jakie występują m.in. w obrębie pierwszej awangardy już u Joana Miro i Hansa Arpa, zaś z drugiej strony pojawiają się w bliskiej autorowi twórczości Jadwigi Maziarskiej i Marii Jaremy – artystek związanych z Krakowem i Tadeuszem Kantorem.

Praktyka malarska Ćwiertniewicza zasadza się – bez wątpienia – na dialogu z tak opowiedzianą historią sztuki i – generalnie – ideą referencji. Artysta kładzie ogromny nacisk na rewaloryzację estetycznej jakości, na wymogu dobrego rzemiosła i afirmacji powtórzenia obecnego w malarskim geście. Tym sposobem Ćwiertniewicz powtarza wszystkie aktywności i gesty modernistów, a jednocześnie konfiguruje się wobec tautologii, którymi przerzucają się wszyscy postmoderniści, począwszy od ulubionego przezeń Andy’ego Warhola, skończywszy na Davidzie Hockneyu. Takie najwyraźniej jest prawo fraktali w tej naszej post-błękitnej epoce… (Roman Lewandowski)

 

Wojciech Ćwiertniewicz, ur. 1955. Studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w latach 1976 – 1981. Jest laureatem m. in. Nagrody Krytyki Artystycznej im. Cypriana K. Norwida, a ostatnio Nagrody „Exitu” za rok 2008. Jego prace są w kilku kolekcjach publicznych (m. in. Muzeum Śląskie w Katowicach, Muzeum Górnośląskie w Bytomiu, Muzeum Narodowe w Krakowie, Biblioteka Jagiellońska w Krakowie). Jest autorem 76 indywidualnych wystaw malarstwa. Brał udział w ponad 100. wystawach zbiorowych. Opublikował 7 tomików dziennika (m. in. Dziennik malarza, Kraków 2002). Mieszka i pracuje w Krakowie.

 

Ważniejsze wystawy indywidualne:

  • 1986 Malarstwo, Galeria Promocyjna, Warszawa
  • 1990 Nowe obrazy, Starmach Gallery, Kraków
  • 1992 Malarstwo, Starmach Gallery, Kraków
  • 2000 Obrazy nie ostatnie, Otwarta Pracownia, Kraków
  • 2003 Dziennik 1999, Biblioteka Główna ASP, Kraków
  • 2004 Informel, Galeria Olympia, Kraków
  • 2006 Projekcje, Otwarta Pracownia, Kraków
  • 2008 Mężczyźni, Galeria aTak, Warszawa
  • 2009 Życie po życiu, Galeria Kameralna BGSW, Słupsk
  • 2011 Ceci n’est pas un paysage, Skład Solny, Kraków
  • 2011 męskie/żeńskie, Galeria Miejska, Wrocław
  • 2012 Świętości, Galeria Malarstwa ASP, Kraków
  • 2012 Serendipity, Galeria Centrum (d. Sektor 1), Katowice
  • 2014 człowiek lub kamień albo drzewo, CAT, Ustka
  • 2014 Katalepsja czasu, Konduktorownia, Częstochowa
  • 2015 trochę dla zabawy, trochę po to, żeby nie umrzeć, Skład Solny, Kraków
  • 2017 obrazy są tylko obrazami (…), Zamek Sielecki / Galeria Extravagance, Sosnowiec
  • 2019 obrazy o niczym, wszystkie jednakowe, Galeria Floriańska 22, Kraków
  • 2020 Zanim i jeszcze nie, Skład Solny, Kraków
  • 2021 Poza jakimkolwiek miejscem, Galeria Kameralna BGSW, Słupsk

Ważniejsze wystawy zbiorowe:

  • 1986 Ekspresja lat 80-tych, Galeria BWA, Sopot
  • 1988 Świeżo malowane, Zachęta, Warszawa
  • 1989 Wet Paint, Palais Palffy, Wien
  • 1991 Opening Up – Six Major Polish Painters, Hammer Galleries, New York City
  • 1992 The Expressive Struggle, Anderson Gallery, Buffalo
  • 1996 Rozpoznanie, Galeria Bunkier Sztuki, Kraków
  • 1997 Granice obrazu, CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa
  • 2009 Żebro Ewy? Potencje męskości, Galeria Studio, Warszawa
  • 2010 Ars Homo Erotica, Muzeum Narodowe, Warszawa
  • 2010 Apogeum, CSW Znaki Czasu, Toruń
  • 2011 Post – Gauguin, Galeria BWA, Katowice
  • 2015 Królów jest bez liku, F. A. I. T., Kraków
  • 2015 …i inne gwiazdy, Muzeum Narodowe Gmach Główny, Kraków
  • 2015 50/50/50, Galeria BWA, Kielce
  • 2016 Entre Sistemas. Pintura Polaca, CAC Velez Malaga
  • 2017 TU jesteśmy, CSW Znaki Czasu, Toruń
  • 2018 Tu strzyka, tam łupie (…), P4K Muzeum Narodowe, Wrocław
  • 2018 Here We Are, Meno Parkas Galerija, Kaunas
  • 2020 Artyści z Krakowa. Generacja 1950 – 1969, Mocak, Kraków
  • 2021 Wybór, mia Art Gallery, Wrocław

Dodaj komentarz