OPIS PROGRAMU REZYDENCJI

Program rezydencji artystycznych realizowany jest w Centrum Aktywności Twórczej w Ustce od 2013 jako jedna z działalności Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej. Skierowany jest do artystek, artystów i osób artystycznych polskich i zagranicznych*, reprezentujących różne dziedziny sztuki: ceramika, rzeźba, rysunek, fotografia, sztuka wideo, projekty internetowe, performance, teatr. Preferujemy realizacje dotyczące sztuki w przestrzeni publicznej i sztuki społecznie zaangażowanej, komentującej aktualne zjawiska polityczno-kulturowe lub nawiązujące do historii Ustki. Jesteśmy nastawieni na współpracę z lokalną społecznością w formie warsztatów twórczych i spotkań. Efektem finalnym programu rezydencji jest wystawa prezentująca realizowany projekt oraz spotkanie autorskie z publicznością.

* bez ograniczeń wiekowych i kraju pochodzenia, jedyny wymóg to posługiwanie się językiem angielskim na poziomie komunikatywnym w mowie i piśmie.

Czas Trwania

2 miesiące (w uzasadnionych przypadkach 3 miesiące)

Termin składania wniosków

Prowadzimy nabór ciągły

Zobowiązania organizatora

Zapewniamy zakwaterowanie w Centrum Aktywności Twórczej w Ustce w pokojach jedno lub dwuosobowych, dostęp do kuchni, jadalni, pralni, przestrzeni wypoczynkowej w ogrodzie. Zapewniamy możliwość korzystania z pracowni fotograficzno-filmowej, laboratorium fotograficznego, pracowni ceramicznej i sali wystawienniczo – konferencyjnej (m.in. do prezentacji finalnego rezultatu pracy w formie wystawy) w związku z realizowanym projektem. Pracownicy BGSW udzielają pomocy przy montażu wystawy, organizowaniu warsztatów i spotkań z publicznością.

Zobowiązania Rezydenta

Zakup materiałów do realizacji projektu, wyżywienie, ubezpieczenie.

Wskazówki dotyczące wniosku

1. Dane kontaktowe;
2. Biogram artystyczny;
3. Realizacje artysty w postaci dokumentacji fotograficznej lub link do strony internetowej;
4. Propozycja projektu realizowanego podczas pobytu;
5. List rekomendacyjny (min. 1).

Kompletne aplikacje prosimy przesyłać na adres e-mail: [email protected]

Dane kontaktowe

Centrum Aktywności Twórczej
Gen. Zaruskiego 1a
76-270 Ustka
Polska

Telefon: +48 515 089 698
E-mail: [email protected]

MAŁA GALERIA

Aleksandra Zawistowska

ceramika
styczeń – luty 2024

Fot. Damian Gugała

Tytuł projektu / Wokół zera

„Projekt rozpocznie się od obserwacji i doświadczeń na wybrzeżu podczas zimowych miesięcy: stycznia i lutego. Będę badać cyrkulację wody i wiatrów w atmosferze, oraz zjawiska przyrodnicze i fizyczne. Celem będzie eksploracja zmian krajobrazu, zwłaszcza procesu przejścia substancji między stanami gazowym, ciekłym i stałym, gdy temperatura powietrza osiąga punkt krytyczny zerowego stopnia Celsjusza. Projekt będzie osadzony w konkretnym miejscu i czasie i będzie się rozwijać wraz z pobytem. Analizując wpływ lokalnej kultury i architektury oraz obserwując lokalny ekosystem pozbawiony turystów, poszukam związku między naturalnymi materiałami, takimi jak woda i sól morska, glina i piasek, kamienie i drewno, a materiałem ceramicznym i jego właściwościami konstrukcyjnymi. Zwykle pracując ze szkłem, tym razem skoncentruję się na jego podstawowym składniku – szkliwie. Efektem pobytu będzie przestrzenna instalacja, która komentuje i upamiętnia środowisko naturalne. Wykorzystam medium rzeźby, filmu i dźwięku, aby reprezentować doświadczenia związane z zimowym pobytem nad Morzem Bałtyckim. Będzie to próba zatrzymania i uwiecznienia kontekstu rezydencji z perspektywy osoby, która tam przybyła.” /Aleksandra Zawistowska/

Aleksandra Zawistowska – artystka, projektantka, architektka. Tworzy obiekty rzeźbiarskie, instalacje przestrzenne, projekty wzornicze, wnętrzarskie, cyfrowe, a także mozaiki. Z zamiłowaniem łączy pracę teoretyczną na papierze z fizyczną w warsztatach i hutach. Od 2022 roku, wraz z bratem, współzałożycielka i twórczyni Szkło Studio. Absolwentka Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, Universidade Lusiada de Lisboa, Studio for Immediate Spaces na Sandberg Instituut, gdzie zdobyła tytuły magistry sztuki oraz architektury. Nominowana przez zespół kuratorski GLUE Amsterdam jako jedna z 30 artystów tytułem “Streching the Definition of Design”, a przez OBJECT Rotterdam – “New Talent 2023”. Aleksandra brała udział w wystawach w Polsce, Niderlandach, Danii, Gruzji i Ukrainie, m.in w Het Nieuwe Instituut, National Dutch Opera, Het HEM, Muzeum Warszawy, a jej prace były prezentowane w licznych mediach polskich i zagranicznych. W lipcu odbywać będzie stypendium artystycznie w UrbanGlass w Nowym Jorku, we wrześniu jej szklane rzeźby wystawiane będą w ramach festiwalu GLUE, a w roku 2024, poza Rezydencją w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej, odbędzie również Rezydencję Artystyczną “Arctic Circle” na Kole Podbiegunowym.

Paweł Matyszewski

ceramika
2024

Fot. Tomek Markowski

Tytuł projektu / Warstwy

„Projekt „Warstwy” odnosi się do mojej praktyki artystycznej realizowanej przeze mnie w różnym mediach: malarstwo, prace reliefowe, płaskorzeźba oraz obiekty. Łączą je ze sobą zagadnienia związane z szeroko rozumianą naturą, człowiekiem, botaniką i środowiskiem naturalnym. Zajmując się szeroko pojmowaną marginalnością zjawisk i zachowań z pogranicza kultury i biologii integruję język realizmu z abstrakcją, a obrazu z obiektem. Moje prace najczęściej tworzą różnorodne fragmenty na nowo budujące przestrzeń. Słowa oddające charakter realizacji to fragmentaryzacja, multiplikacja przedstawień i kolaż. Pobyt na rezydenci artystycznej chcę wykorzystać na poszerzenie swojej wiedzy artystycznej o kolejne medium – ceramikę. Chcę wykorzystać ją w cyklach: „Peryferie” i „Kolekcja” oraz zrealizować zupełnie odrębne prace, powstałe na bazie zdobytej wiedzy oraz eksperymentu z technikami ceramicznymi. Będą to głównie prace reliefowe i obiekty, w których połączę swoje wypracowane techniki, z użyciem sztucznego kamienia, a lastryko z nowo poznanymi zagadnieniami z obszaru ceramiki.” /Paweł Matyszewski/

Paweł Matyszewski – urodzony w 1984 r. w Białymstoku. Malarz, autor obiektów i instalacji. Absolwent Wydziału Malarstwa, Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, dyplom w 2009 u prof. dr hab. Piotra C. Kowalskiego. Doktorat, dyplom w 2021 r. pod kierunkiem dr hab. Dominika Lejmana na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Prace prezentowane w Polsce, Austrii, Białorusi, Czechach, Estonii, Francji, Gruzji, Hiszpanii, Litwie, Niemczech, Serbii, Węgrzech i Wielkiej Brytanii. Stypendysta Narodowego Centrum Kultury (2014) i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2012). Laureat nagród artystycznych: Biennale Malarstwa „Bielska Jesień” (2009, 2012) czy Biennale Sztuki Młodych „Rybie Oko” (2013, 2015). Zajmuje się szeroko pojmowaną marginalnością zjawisk i zachowań z pogranicza kultury i biologii. Łączy język realizmu z abstrakcją, obrazu z obiektem.

Jolanta Juszkiewicz /
Kropka Theatre

teatr
kwiecień, czerwiec 2024

Fot. Eryk Lenartowicz

Tytuł projektu: ROK ZERO / Stolpmünde – Ustka / 1945

Projekt rezydencyjny będzie polegał na realizacji autorskiego teatru dokumentu o historii wypędzanych Niemców i osiedlanych w ich miejsce Polaków w Ustce jak i na Pomorzu w 1945 roku. Zapraszając lokalną społeczność do uczestnictwa, powstanie autorska narracja i poruszający spektakl. Kuszącym jest poznanie historii wyobraźnią, w której zmysły wychwytują emocje i starają się zrozumieć tych, którzy żyli tu wcześniej. Poprzez ruch ciał przypominający cienie ludzkie i instalację ze słów oraz dźwięków moim zamiarem będzie przywrócenie przenikających się momentów: ducha uciekających Niemców z duchem wchodzących do ich domostw Polaków. Wywołane emocje związane z losem ludności cywilnej przeciwnych frontów przypomną, że krzywda boli tak samo. Projekt rezydencyjny dodatkowo zaoferuje lokalnej społeczności Ustki możliwość uczestnictwa w warsztatach teatru ubogiego wzbogacając wiedzę o alternatywnych formach twórczych oraz spektakl gościnny uzupełniający tematykę przesiedleń w 1945 roku. /Jolanta Juszkiewicz/

Jolanta Juszkiewicz – mgr sztuki, absolwentka Akademii Teatralnej wydz. Aktorski we Wrocławiu, Performance Studies Sydney University w Australii. Uczestniczka warsztatów mistrzowskich Khalida Tjabj w Śri Ram Centre, Delhi, Indie, Tor Arne i uczniów Jerzego Grotowskiego w Grenland FriTeatre w Porsgrunn, Norwegia, Alehandro Ronceria ‘Native Indian Dance’ w Toronto w Kanadzie, Międzynarodowej Szkoły Antropologii Teatru ISTA Eugenio Barby, Odine Teatre w Holstebro. W 1997 r. w Sydney w Australii założyła profesjonalny autorski Teatr Kropka Theatre. W duecie z nowozelandzkim reżyserem Anatolym Frusin doprowadziła do premier zarówno klasyki światowej jak i spektakli dokumentalnych nagradzanych i zapraszanych międzynarodowo m.in. przez prof. Richarda de Marco na Międzynarodowy Festiwal Sztuki w Edynburgu. Od 2007 r. rozwija Teatr Kropka Theatre z bazą w Polsce. Funkcjonując w duchu teatru ubogiego realizuje w nieustającym ciągu międzynarodowych zaproszeń. Prezentowała w Australii, Albanii, Armenii, Belgii, Brazylii, Bułgarii, Francji, Finlandii, Górnym Karabachu, Iranie, Izraelu, Kazachstanie, Kosowie, Luksemburgu, Macedonii, Malcie, Niemczech, Osetii, Polsce, Rumunii, Rosji, Słowacji, Szkocji, Szwecji, Ukrainie, Uzbekistanie, Wielkiej Brytanii, Zjednoczonych Emiratach. Do wielu krajów powracała z nowym spektaklem, reżyserią lub warsztatami. Uczestniczy w panelach konkursowych i seminaryjnych, prowadzi warsztaty aktorskie oraz reżyseruje zespoły spoza Teatru Kropka Theatre. Stypendystka Ministrów Kultury (dwukrotnie), Marszałka Woj. Pomorskiego i Prezydent m.st Warszawy (dwukrotnie). Laureatka Australian Cultural Trust, międzynarodowych Grand Prix i wyróżnień aktorskich oraz nagród kapituły dziennikarzy za promowanie kultury polskiej na świecie. W 2022 obchodziła 25 lat Teatru Kropka Theatre. W ramach wsparcia MKiDN zrealizowała program wydarzeń, ukazała się publikacja monograficzna oraz szereg analiz i wypowiedzi naukowych ukazujących metodę pracy Jolanty Juszkiewicz za nietuzinkową wartość dla polskiej kultury. W 2023 polsko australijska Fundacja Pol-Cul nagrodziła twórczynię za “łączenie ludzi na świecie poprzez teatr”, wyróżniona w konkursie krajowym Polka XXI w sekcji Kultura. W ramach jubileuszu ćwierćwiecza teatru uczestniczyła z monodramem Matka S.I. Witkiewicza w Sydney Fringe Festival w Australii, gdzie przyznano jej grant Eldon and Ann Foote Trust na realizację i premierę nowego spektaklu w edycji 2024. Artystka zaznacza, że ciało jest kluczowym punktem odniesienia dla każdego rodzaju sztuki. Interesują ją poszukiwania organicznych impulsów zmysłowych i relacji ciała z obiektami partnerującymi w procesie twórczym. Duże znaczenie ma tu również ciało widza, które poruszone emocjami aktorki angażuje sferę duchową przemieszczając się wraz z historią i stając się częścią świata metafory.

Rezydencja artystyczna
dla artystek i artystów
ze Słupska i Ustki

Małgorzata Zelek
sitodruk, tkanina
styczeń – luty 2023

Tytuł projektu: „Pamięć”

Artystka rozpocznie pracę nad projektem rezydencyjnym łączącym technikę sitodruku z tkaniną artystyczną, rozszerzając jej definicję i kładąc nacisk na eksperymentalny proces twórczy.

Inspiracją staną się wyroby rękodzielnicze wykonane przez bliskie artystce osoby oraz przedmioty codziennego użytku przechowywane w archiwum rodzinnym. Zachowane przedmioty powstałe na różnych etapach ich życia, z przeznaczeniem użytkowym lub dekoracyjnym wskazują na konkretny czas, przywołują osobiste wspomnienia i uczucie nostalgii. Zebrane materiały i ich wizerunki zachowane jedynie na fotografiach staną się punktem wyjścia do poszukiwań na temat pamięci i jej trwałość.

Małgorzata Zelek (ur. w1989 w Słupsku) – artystka wizualna, scenografka. Absolwentka Scenografii na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu i tkaniny artystycznej w Liceum Plastycznego im. W. Hasiora w Koszalinie, gdzie Od 2020 roku prowadzi pracownię tkaniny artystycznej. Prowadziła warsztaty kostiumowe w projektach: „Usta Słupska”, „Ptakowisko na Łazarzu”, „Tańczący z falami”. Pracuje przy współtworzeniu scenografii i kostiumów do filmów i spektakli.

Wojciech Gilewicz

rzeźba, instalacja
marzec – kwiecień 2023

Tytuł projektu / “Ustka 2023”

Projekty malarskie, wystawy i instagramowe konto @walewska8studio stają się dla mnie sposobem na poruszanie tematów związanych z odpadami i sposobami podnoszenia ich wartości. Negatywne konotacje związane z nimi narzucają się już na poziomie słowotwórstwa, a poszukiwanie i przyjmowanie tego co odrzucone, może być uniwersalną praktyką wychodzącą poza wątki ekologiczne. Podczas rezydencji przewrotnie zestawię „odpady” z „luksusem”. Ekonomia luksusu (konsumpcji, nadmiaru i mody) kierowana przez społeczeństwo z jednej strony jest odpowiedzialna za ogromną nadprodukcję (same tylko opakowania produktów, które kupujemy stanowią 10-25% śmieci jakie wytwarzamy), z drugiej strony według jej logiki odpady mają potencjał stania się dobrem luksusowym i kolekcjonerskim. Znany jest niedawny renesans ceramiki z Mirostowic, designu meblarskiego z lat 50. – 70. oraz innych przedmiotów ratowanych z kontenerów i altan śmietnikowych. Podczas pobytu na rezydencji będę stałym bywalcem pracowni ceramicznej. Poznając w praktyce to medium chciałbym znaleźć wspólny mianownik pomiędzy szlachetną i wymagającą technologią ceramiki, a eksperymentem i fascynacją śmieciami. /Wojciech Gilewicz/

Wojciech Gilewicz jest malarzem, fotografem, a także autorem filmów wideo. Jego ostatni film pt. „Spacery po śmieciach” zrealizowany w Nowym Jorku, jest swojego rodzaju spacerami po mieście ze śmieciami w tle, gdzie w dość swobodnej narracji poruszane są takie tematy jak trash diving, no waste culture, circular economy, freeganizm. Gilewicz w swoich projektach bardzo często występuje po obu stronach kamery wyznając zasady ekonomii samowystarczalności. W latach 2017-2021 artysta prowadził Beach64retreat nad oceanem w Rockaway, w dzielnicy Queens w Nowym Jorku, oddolną, niezależną i bezpłatną inicjatywę dla twórców z różnych dziedzin jako swoja odpowiedź na postępującą prekaryzację w sektorze kultury i sztuki. Artysta jest współzałożycielem artystycznego kolektywu Inne Towarzystwo działającego w Warszawie od 2022.

Rezydencja artystyczna – Ustka 2023”
Partnerem projektu jest Fundacja PZU

Zuzanna Litawińska Aleksandra Szczodry

instalacja, rysunek,
fotografia, ceramika
maj – czerwiec 2023

Tytuł projektu / „Maść”

„Maść” to projekt dwóch kobiet testujących różne sposoby pojmowania rzeczywistości i sprawdzających, które z nich się wchłoną i ukoją ciało i ducha.

Słowo „maść” może wywoływać różne skojarzenia, od aptekarza skrupulatnie odmierzającego składniki w sterylnym wnętrzu, do starej wiedźmy ucierającej zioła w pradawnym moździerzu. Może odnieść się do leczniczej mazi, którą nakładamy na swoje ciało, gdy coś nam dolega lub do magicznej substancji, jak ta, dzięki której Małgorzata z powieści Bułhakowa poleciała na bal. W końcu „maść” może odnosić się też do koloru skóry czy futra, pobudzając refleksję na temat przynależności do gatunku, rasy czy grupy społecznej. Projekt „Maść” eksploruje i łączy te skojarzenia. Jest zapisem poszukiwań swojego miejsca w świecie, przyglądania się własnej odmienności, odkrywania własnej kobiecości, rozpoznawania własnych uwarunkowań i więzów przynależności. Jest miejscem zakładania i zdejmowania masek, racjonalnej analizy i magicznego łączenia elementów.

Zuzanna Litawińska – urodzona w 1989 r. W 2018 roku kończyła Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. Stypendysta Ministra Kultury na rok 2019, w ramach stypendium nagrywała baśnie i opowiadania kobiet z różnych stron Polski, które następnie włączyła w multimedialną wystawę. Pracuje w różnych mediach. W swojej twórczości inspiruje się naturą, antropologią, wierzeniami pierwotnymi i symbolami. Często wykorzystuje rośliny, lub ich części w swoich pracach.

Aleksandra Szczodry – ur. w 1983 r. Artystka multidyscyplinarna, doktorka sztuki (2019). Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2019). W swojej malarskiej twórczości porusza temat kondycji duchowej kobiety we współczesnym świecie. Jako zwolenniczka metod głębokiej transformacji, bada istotę skupienia na rozwoju wewnętrznym jednostki i poznawania siebie poprzez praktyki duchowe, pracę z mitami i energiami żywiołów. Jej prace były prezentowane m.in. w Galerii A.I.R. w Nowym Jorku (USA), w Zbrojowni Sztuki w Gdańsku, Galerii Saint-Luc w Liège (Belgia), Mazowieckim Centrum Sztuki Współczesnej ‘Elektrownia’ w Radomiu, Galerii Salon Akademii w Warszawie, Płockiej Galerii Sztuki, Ośrodku Działań Artystycznych (ODA) w Piotrkowie Trybunalskim, Galerii Sztuki Wozownia w Toruniu, O’Flaherty’ Gallery w Nowym Yorku.

Rezydencja artystyczna
dla artystek – matek

Mając doświadczenie w organizacji pobytów rezydencyjnych dla artystek z Ukrainy – uchodźczyń i ich najbliższych rodzin zdecydowaliśmy się zainicjować program rezydencji artystycznych dostępny dla artystek – matek. Jest to nasz pilotażowy projekt wspierający artystki – matki i umożliwiający pracę nad rozwijaniem praktyki artystycznej w nowym środowisku wraz z dziećmi. Pierwszą uczestniczką programu jest Katarzyna Laskus-Stwora. Zachęcamy do składania projektów, kolejny nabór planujemy w 2024 roku.

Katarzyna Laskus-Stwora
Fotografia
lipiec – sierpień 2023

Tytuł projektu: „Tlen”

Projekt „Tlen” będzie dotyczył fotografii w przestrzeni miejskiej, będzie również kontynuacją realizacji „Przybrane Miasta” i ich pierwszych odsłon „Pejzaż miejski -Nowa Huta”, „Pejzaż miejski – Kraków”. Mieszkając w wielu miastach w Polsce zbieram i zobrazowuję moje wspomnienia związane z miejscami ważnymi, sentymentalnymi, ale również skazanymi na zapomnienie. Odniosę się do wizerunku Ustki i jego kontekstu jako miejscowości uzdrowiskowej, dobra zastanego, tęsknoty za ekologicznymi warunkami do życia, ukażę kontrast miast: Ustka – Kraków. Rezultatem pobytu na rezydencji będzie seria fotografii prezentujących moje subiektywne spojrzenie na miasta, z którymi byłam lub jestem związana, z Ustką i Krakowem. Planuję również przeprowadzenie działań / akcji pod wspólnym tytułem „Tlen” i warsztatów fotograficznych dedykowanych lokalnej społeczności. Posłużę się fotografią analogową, cyfrową i metodą fotomontażu. /Katarzyna Laskus-Stwora/.

Katarzyna Laskus-Stwora (ur. w 1980) – absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu i Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Zajmuje się fotografią autobiograficzną i konceptualną. Prowadzi działalność edukacyjną w zakresie tradycyjnego i cyfrowego obrazu fotograficznego. Brała udział w wystawach w kraju i za granicą. Jest laureatką wielu konkursów fotograficznych. Jest autorką bloga Portfolio jako archiwum realizowanego w ramach Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W 2016 została przyjęta do Związku Polskich Artystów Fotografików. Uczestniczka spotkań Autorskiego Laboratorium Fotografii we Wrocławiu.

Rezydencja artystyczna
dla artystki z Ukrainy

Olena Matoshniuk
performance, wideo art, rysunek
lipiec – sierpień 2023

Tytuł projektu: „Pejzaż ukraiński”

Pierwszym z moich działań podczas pobytu na rezydencji artystycznej będzie performatywno –rysunkowy projekt „Pejzaż ukraiński”. Jego ideą stanie się zwrócenie uwagi na koszmar wojny trwającej nieprzerwanie od 2014 roku. Na dużych rozmiarów białym rulonie, w symboliczny sposób będą odciskane ślady kolejnych dni wojny nawiązując do naściennych zapisków bezbronnych ludzi przebywających w schronach. Chciałabym w symboliczny sposób zestawić spokojny i turystyczny pejzaż Ustki z tym, co dziele się obok granicy Polski, w Ukrainie. Powstawanie rysunków będzie rozciągnięte w czasie, analogicznie do trwającej od 2014 roku wojny. Jako miejsce prezentacji projektu proponuję otwartą przestrzeń miejską Ustki. Działanie to dopełniać będzie instalacja malarska zatytułowaną „Raszyści odejdźcie stąd”. Jej głównym motywem będą wycieraczki usłane kwiatami. Jest to moja refleksja na temat haseł szerzonych przez rosyjską propagandę, przedstawiającą rosyjskich okupantów jako „wyzwolicieli” ciemiężonego narodu ukraińskiego witanych na ulicach kwiatami. Mój projekt dopełnią warsztaty odwołujące się do historii Ustki dedykowane lokalnej społeczności i turystom. Chciałabym, aby uczestniczki i uczestnicy spotkań stworzyli swoje własne wersje „pocztówek z wakacji”, z których będzie płynął pozytywny przekaz, energia i nadzieja na przyszłość. Przenikać się w nich będzie piękno nadmorskiego krajobrazu Ustki i okolic, jej architektura oraz wielokulturowa historia.” /Olena Matoshniuk/

Olena Matoshniuk – urodziła się w Łucku. Mieszka i pracuje we Wrocławiu. Absolwentka Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu – pracownia prof. Mariana Waldemara Kuczmy oraz Łuckiego Narodowego Uniwersytetu Technicznego na kierunku Design. W latach 2014-2019 realizowała indywidualny program nauczania w pracowni malarskiej Wiery Końskiej. Autorka wystaw indywidualnych i zbiorowych w kraju oraz za granicą. Uczestniczka licznych plenerów artystycznych, warsztatów oraz animatorka szeroko rozumianej kultury i sztuki. Zajmuje się malarstwem, performance i sztuką wideo. Stypendystka programu Gaude Polonia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego RP, trzykrotna beneficjentka Stypendium Prezydenta Wrocławia w zakresie twórczości i edukacji artystycznej, zwyciężczyni ogólnopolskiego konkursu Studencki Nobel w kategorii Sztuka, oraz jego dwukrotna finalistka. Członkini Związku Polskich Artystów Plastyków. Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Sztuki Współczesnej Ukrainy Korsaków, Fundacji Krupa Gallery oraz prywatnych.

Frakcja /
Monika Czarska
Roksana Kularska-Król
Alicja Kujawska
Anka Leśniak
Aurelia Mandziuk
Beata Marcinkowska

działania w przestrzeni miejskiej, performance, wideo
wrzesień 2023

Tytuł projektu: “Czas wolny”

Tematem naszych realizacji podczas rezydencji będzie zagadnienie „czasu wolnego”. Według Encyklopedii PWN czas wolny to część ogólnego czasu jakim dysponuje człowiek w ramach swojego budżetu czasu, w którym może swobodnie realizować zajęcia wybrane według własnego uznania. Według Wikipedii to czas, którym dysponuje człowiek po wykonaniu obowiązków takich jak nauka, praca, czynności związane z codziennym życiem. W definicjach badaczy i badaczek pojawia się wyraźnie oddzielenie aktywności związanych ze sferą zawodową, z nauką odbywaną w systemie edukacji odmierzaną w roboczogodzinach, a aktywnościami spoza sfery zawodowej. W Polsce termin „czas wolny” wprowadzono w 1925 roku. Jak pisze Grażyna Durka, na początku mianem „czasu wolnego” nazwano wczasy, rekreację. Później nastąpiło rozszerzenie pojęcia i zaczęto nim obejmować szerszą problematykę, zastanawiając się nad wpływem czasu wolnego na społeczeństwo. W słowniku pedagogicznym W. Okonia czas wolny to ten, który „po wykonaniu zadań obowiązkowych” przeznacza się więc na odpoczynek, tj. regenerację sił fizycznych i psychicznych, rozrywkę, która sprawia przyjemność, działalność społeczną o charakterze dobrowolnym i bezinteresownym, rozwój zainteresowań i uzdolnień jednostki, a więc różnego rodzaju hobby. „Czas wolny” jest więc konstruktem nowoczesności, wprowadzonym na potrzeby mas pracujących. Im bardziej praca jest wyalienowana i oddzielona od innych aktywności życiowych, tym łatwiej określić granice czasu wolnego. Wolnorynkowe, neoliberalne przemiany, których sztandarem stał się „nienormowany czas pracy” zacierają jego granice. Ilość i jakość czasu wolnego determinuje również wiek, płeć, pozycja społeczna i finansowa. Czas wolny może być wyczekiwany, gdy mamy stabilną pracę i możliwość urlopu. Jednak dla osób, które nie mogą znaleźć pracy i mają go w nadmiarze, jest powodem frustracji i apatii. Pojecie czasu w ogóle, jest jednak dość względne w różnych kręgach geograficznych i kulturach. Nie wszyscy mieszkańcy globu z równą powagą traktują to co wskazują zegary.

W tych kontekstach interesująca jest aktywność artystów/artystek, która wymyka się rozgraniczeniom na czas pracy i czas wolny, co również odzwierciedla niepewny/niejasny status twórców w strukturach społecznych.
Czy sztuka to poważna profesja czy hobby? Czy to praca czy przyjemność…? Podczas rezydencji zamierzamy eksplorować temat czasu wolnego w projektach artystycznych i artystyczno-społecznych. Czym ten czas jest dla nas – artystek? Czym dla społeczności Ustki, a czym dla turystów, którzy przyjeżdżają tam na wakacje.

Monika Czarska – absolwentka Wydziału Grafiki i Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi. Twórczość w zakresie malarstwa, grafiki i multimediów. Tworzy obiekty malarskie, instalacje i prace site-specific. W listopadzie 2018 roku z wyróżnieniem obroniła tytuł doktora sztuki na Akademii Sztuk Pięknych im.Wł. Strzemińskiego w Łodzi. W 2016 roku na  25 Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie za obrazy „Yes, No” oraz „Maybe” otrzymałam nagrodę Prezydenta Miasta Szczecina. „Podczas pracy ogromne znacznie ma dla mnie koncept. Moje prace cechuje synteza myśli, symetria, oszczędna kolorystyka, minimalizm i geometria. Tworząc, analizuję pojęcie, o którym chcę opowiedzieć. Rozbijam je na części pierwsze i nadaje im formę graficzną. Rozczłonkowane aspekty danego pojęcia zamieniam w geometryczne symbole, tworząc mapy podjętych przeze mnie tematów. Kształtowanie formy obrazu jest drogą, zbiorem symboli i tekstu. Obrazy są opowieścią, zilustrowanym procesem myślowym, co determinuje ich formę. W moich pracach linie, formy geometryczne mają ukryte znaczenie, są synonimem zawoalowanej treści. W moich obrazach pojawiają się słowa pisane ręcznie lub z szablonu, zawsze w języku angielskim, który jest moim zdaniem esperanto obecnych czasów. Analityczne podejście do podejmowanych tematów towarzyszy mi nie tylko w malarstwie, ale również w moich pracach typu site-specific, projektach graficznych i instalacjach.” – Monika Czarska

Alicja Kujawska – etnolożka i antropolożka kultury. Autorka programu Antropologia wizualna dla etnologów (w Uniwersytecie Mikołaja Kopernika i Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi) i Antropologia dizajnu dla studentów kierunku projektowanie (Akademii Pedagogicznej w Krakowie). Współpracowała z Uniwersytetem Śląskim w Cieszynie, Uniwersytetem Mikołaja Kopernika, Centrum Sztuki Patio, World Crafts Council, Texi i Textilmagazine, Świetlicą Krytyki Politycznej. We współpracy z Zamkiem Cieszyn zainicjowała międzynarodowe warsztaty dla dizajnerów Wool Design in Carpathians. Inicjatorka polskiej edycji Art+Feminism dla Wikipedii. Redaktorka tekstów naukowych i popularno-naukowych. Wystawy: indywidualna „Anarchosyndykaliści”; wystawy zbiorowe: „MatriarchArt”, Demon we mnie”, oraz wraz z grupą artystek Frakcja: Rebelle, Plexus, Łącze, Akcja*Frakcja*Libacja, Dziennik Frakcji, ABGEFAHREN, Wybór, 66 Dni, Szary koniec, Siostry Kafki, Plaża żeńska, Artystka_artystce, Wspólnota (nie)ludzka. Interesuje się dizajnem, XVIII-wiecznym haftem i soft sculpture.

Roksana Kularska-Król – dr sztuki, ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Łodzi w roku 2007 otrzymując dyplom z wyróżnieniem w Pracowni Malarstwa prof. Ryszarda Hungera. Dwa aneksy do dyplomu wykonała w Pracowni Fotografii prof. Leokadii Bartoszko i w Pracowni Rysunku prof. Zdzisława Olejniczaka. W 2021 r. obroniła doktorat na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, pod kierunkiem prof. Tomasza Sikorskiego. Zajmuje się malarstwem, fotografią, wideo oraz ilustracją. Tworzy także projekcje do spektakli teatralnych. W 2007 roku otrzymała nominację do nagrody na najlepszy dyplom roku ASP w Łodzi. Otrzymała wyróżnienie w konkursie „Piękna Płytka Poszukiwana”, a projekt prezentowany był na wystawie „Ceramika do kwadratu” w ramach Festiwalu Łódź Design 2010. Wraz z mężem Sebastianem tworzy duet artystyczny robosexi. Obszary ich działań to: obiekt, instalacja, video, performance. W roku 2014 i 2022 otrzymała Stypendium Artystyczne Miasta Łodzi. Otrzymała dwukrotnie Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2017, 2020). Członkini grupy artystek Frakcja oraz Stowarzyszenia Sztuka i Dokumentacja.

Anka Leśniak – artystka intermedialna, badaczka, wykładowczyni w katedrze Intermediów Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, członkini grupy artystek Frakcja oraz kolektywu TFR archive. Brała udział w ponad 100 projektach, wystawach indywidualnych oraz zbiorowych. Laureatka Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z Funduszu Promocji Twórczości (2011), stypendium Prezydent Miasta Łodzi dla Twórców i Animatorów Kultury (2015) Stypendium Kulturalnego Miasta Gdańska (2016). Artystka na rezydencji KulturKontakt w Wiedniu (2016). W 2019 została nagrodzona stypendium OeAD (Scholarship of the Scholarship Foundation of the Republic of Austria). Bliskie jej są zagadnienia feministyczne oraz sztuka typu site-specific oraz sztuka w przestrzeni publicznej. W swoich performatywnych realizacjach podejmuje tematy związane z pamięcią, „re-konstrukcją”, herstorią, tożsamością etniczną, kulturową, migracją i językiem. Autorka książki Invisible inVisible. Women disconnected from history. Site-specific artworks on abandoned buildings (Łódź: Stowarzyszenie Sztuka i Dokumentacja, 2017). Autorka projektów: Body Printing (od 2007), Top Models (2008-2009), Fading Traces (2010), Zarejestrowane (2011), Invisible inVisible (2015-16), patRIOTki (2016-20), Lost Element. Re-construction of the Witch (od 2019).

Aurelia Mandziuk – absolwentka ASP w Łodzi. Profesorka Akademii Sztuki w Szczecinie. Artystka, kuratorka i animatorka sztuki. Współtwórczyni polskiego oddziału World Crafts Council. Twórczyni i wieloletnia dyrektorka PATIO Centrum Sztuki w Łodzi, gdzie była organizatorką i kuratorką ponad 150. wystaw i wydarzeń artystycznych. Redaktorka i współwydawczyni dwóch pism o tematyce artystyczno-teoretycznej. Współtwórczyni Stowarzyszenia Sztuka i Dokumentacja, współorganizatorka Festiwalu Sztuka i Dokumentacja. Współzałożycielka pierwszej w Polsce grupy artystek “Frakcja”. Inicjatorka i uczestniczka wielu międzynarodowych projektów artystycznych. Tworzy obiekty i instalacje, site-specific, a materią jej prac i działań jest przede wszystkim tkanina. Jej ostatnie prace dotyczą wzajemnej komunikacji i relacji międzyludzkich.

Beata Marcinkowska – artystka intermedialna, animatorka sztuki, akademiczka, łodzianka. W swojej twórczości zajmuje się różnorodnymi aspektami życia współczesnego człowieka, z uwagą przyglądając się symbolice ciała w dzisiejszych czasach. Realizuje własne projekty artystyczne – obiekty, instalacje, kolaże, land art i performance. Bierze udział w wystawach, akcjach artystycznych, działaniach transmedialnych i site-specific w Polsce i za granicą. Realizuje projekty artystyczno – społeczne na rzecz mieszkańców Łodzi oraz projekty badawcze dotyczące aktywnego odbioru sztuki współczesnej przez dzieci i dorosłych. Autorka i współautorka publikacji, podręczników i ćwiczeń do plastyki. Członkini Stowarzyszenia Sztuka i Dokumentacja oraz Polskiego Komitetu Międzynarodowego Stowarzyszenia Wychowania przez Sztukę InSEA. Związana z międzypokoleniową grupą artystek i teoretyczek sztuki Frakcja. Prowadzi zajęcia dydaktyczne w Akademii Sztuk Pięknych im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. Interesuje się rozwojem osobistym, pogłębianiem uważności oraz świadomości własnego ciała i głosu. W wolnym czasie praktykuje jogę.

Rezydencja artystyczna w ramach
Grand Prix Biennale Sztuki
Młodych Rybie Oko 10

Nadia Markiewicz
wideo art
wrzesień 2023

Tytuł projektu: „goth & grotesque”

Nadia Markiewicz przebywała na rezydencji artystycznej w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej: Centrum Aktywności Twórczej w Ustce w ramach Grand Prix na 10 edycji Biennale Sztuki Młodych „Rybie Oko”. Artystka pracowała nad projektem „goth & grotesque” przyglądając się zagadnieniom gotyku i groteski oraz poszukując wątków, w których krzyżują się one z niepełnosprawnością. Rezultaty pobytu na rezydencji artystycznej będzie można zobaczyć podczas indywidualnej wystawy artystki w marcu 2024.

Nadia Markiewicz – artystka wizualna, performerka, autorka instalacji oraz video. Doktorantka na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Absolwentka Pracowni Działań Przestrzennych prof. Mirosława Bałki na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Studiowała również na Gerrit Rietveld Academie w Amsterdamie oraz odbyła staż w Studio of Performance na FaVU VUT w Brnie prowadzonym przez Julie Bénę i Jakuba Jansę. Rezydentka International Studio and Curatorial Program w Nowym Jorku (2023). Laureatka nagrody Europe Beyond Access przyznanej przez Zachętę Narodową Galerię Sztuki i British Council (2021) oraz Grand Prix na 10. Biennale Sztuki Młodych Rybie Oko (2022). Jej prace pokazywane były m.in. w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki, Kunsthalle Bratislava, Sto Lat Gallery w Nowym Jorku.

Bogusław Bachorczyk
rzeźba
wrzesień - listopad 2023

Tytuł projektu: “Plaża jest wielka pracownią”

Artysta w swoich realizacjach opowie o spotkaniu człowieka z naturą, fali z brzegiem, stopy z piaskiem, oka z horyzontem, twarzy z wiatrem, dłoni z niechcianymi przez morze odpadami cywilizacji…

Wracając do Ustki po 7 latach Bogusław Bachorczyk sfinalizuje rozpoczęte wówczas idee i koncepcje licząc jednocześnie na „nowe łowy”. Morze wyrzucając na brzeg niechciane śmieci stanie się współtwórcą realizacji artysty i ciągłym dostarczycielem nowych materiałów do pracy.

Morze Bałtyckie, jod, mieszkanki i mieszkańcy Ustki, spacery staną się impulsem i motywacją do stworzenia rzeźby o nadmorskiej codzienności.

Bogusław Bachorczyk (ur. 1969) – malarz, rzeźbiarz, rysownik, twórca multimedialny, kurator wystaw. Doktor habilitowany, profesor ASP, prowadzi III Pracownię Interdyscyplinarną na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Absolwent klasy rzeźby w Liceum Kenara w Zakopanym oraz Wydziału Malarstwa krakowskiej ASP, którą ukończył dyplomem w pracowni prof. Włodzimierza Kunza (1998r.). Obronił doktorat „Gra o zachwyt” w 2011r., habilitacja „Czysta 17” w 2013r. Stypendysta Miasta Norymbergii, laureat Stypendium Józefa Czapskiego. W 2012r. otrzymał Nagrodę Rektora III Stopnia za osiągnięcia w pracy artystycznej i dydaktycznej, a w 2017 r. Nagrodę Rektora II Stopnia za osiągnięcia w pracy artystycznej i dydaktycznej. W 2019r. otrzymał Stypendium Twórcze Miasta Krakowa za projekt „Nasz Ogródek”. W 2019 roku otrzymał Brązowy Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis. Jego dzieła były prezentowane na ponad 50 wystawach indywidualnych i zbiorowych, m.in. w Bunkrze Sztuki, Muzeum Narodowym w Krakowie, Muzeum Fotografii w Krakowie, Galerii Zderzak w Krakowie, Galerii Atak w Warszawie, ABC Gallery w Poznaniu, Galerii ASP w Gdańsku, Galerii Labirynt w Lublinie, Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej w Słupsku, Muzeum Tatrzańskim w Zakopanym i Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Jest autorem koncepcji i wykonawcą wieloletnich projektów twórczych, m.in. dziennika-szkicownika (od 1986 r.), projektu „Pracownia Czysta 17” (od 2003 r.) i plenerowej galerii „Nasz Ogródek” (od 2018r.). W swojej sztuce, często prezentowanej w formie instalacji z elementami performansu, łączy różne media. Do współpracy przy swoich projektach zaprasza artystów innych dziedzin: aktorów, tancerzy, poetów, z którymi współpracuje. Jest także ilustratorem i autorem książek artystycznych. Podejmuje kwestie spuścizny po wielkich twórcach (J. Iwaszkiewicz, W.G. Sebald, Has, A. Rodczenko, W. Niżyński, W. Hasior, Z. Ginczanka). Jego twórczość dotyczy historii i czasu, tożsamości, indywidualnego odkrywania prywatnej przeszłości. Interesuje go problematyka mechanizmów i właściwości pamięci, współczesnych definicji męskości oraz post-batalistyka. Tworzy na styku różnych mediów: malarstwa, rzeźby i fotografii, stosuje bricolage i łączenie technik rzemieślniczych z nowoczesnymi mediami.