Adam Garnek

POJAZD, MACHINA, URZĄDZENIE

28 listopada 2003 - 10 stycznia 2004, Bałtycka Galeria Sztuki w Ustce



























ADAM GARNEK
ur.03.12.1964 w Kazimierzy Wielkiej
W latach 1983-1988 studiował na Wydz. Malarstwa, Grafiki i Rzeźby w poznańskiej PWSSP.
W roku 1988 uzyskał dyplom.

ŻYCIORYS ARTYSTYCZNY

Udział w wystawach:
1985 - "Wystawa jednej formy"- Galeria UTILIS- Poznań
1986 - Młodzi artyści Poznania- BWA - Poznań
1989 - Międzynarodowy plener artystów - Orońsko; Rzeźbiarze Poznania - BWA - Poznań
1990 - Berllanderi Sculpture Workshop - U.K.- plener międzynarodowy; "Pięć form"- Galeria WIELKA 19, Poznań (wyst. indywidualna); "W stronę poznania"- MTP-Poznań
1991 - IV Biennale Sztuki Nowej - Zielona Góra
1992 - "Jedenasta forma"- CSW Zamek Ujazdowski - Warszawa (wyst. induwidualna); Sympozjum "Spotkanie i Tworzenie"- M.C.S.- Poznań
1993 - Sympozjum Ekologiczne - M.C.S.- Poznań; Künstlerforum - Bonn; Wieża Ciśnień - Bydgoszcz (wyst. indywidualna)
1994 - "Art. in Nitra"- sympozjum - Bratysława
1995 - Wystawa indywidualna BWA Sopot; TAPKO A SPACE - Overgaden Kopenhaga; Wystawa indywidualna "Prezentacja machin i pojazdów" Galeria POTOCKA - Kraków; "New I's For New Years" - Polska Sztuka lat 90-tych Künstlerhaus Bethanien - Berlin
1996 - Wystawa indywidualna - Galeria MIEJSCE SZTUKI 5362m3 - Mosina; BWA sandomierz wyst. indywidualna
1997 - "Transfer emocji" w sztuce polskiej lat 90-tych - Budapeszt; "Zestaw do używania" wyst. indywidualna - Galeria AT - Poznań
1998 - Transfer Polska - Nadrenia-Westfalia; Muzeum X. Dunikowskiego - Warszawa; Galeria WYSPA - Gdańsk; Bunkier Sztuki - Kraków; Van Der Heyd- Museum Wupertal; Künsthalle Bielefeld
1999 - Galeria Arsenał - Białystok - wyst. indywidualna; Kontperformance 5 - Lublin
2000 - Centrum Sztuki Współczesnej INNER SPACE "Machina, pojazd, urządzenie" wystawa indywidualna
2001 - Mobile Gaeststtelier Hollufgard- Odense ( Dania )
2002 - "Dwie maszyny do rysowania "- G.C.K. Katowice (wyst. indywidualna); "Alternatywy Technologii" - Teatr Academia Warszawa; Galeria XXI - Maszyny do rysowania (obiekty kinetyczne) - Warszawa wyst. indywidualna
2003 - Wystawa z okazji 20-lecia Galerii AT - BWA Poznań

STYPENDIA
1991 - Nagroda Artystyczna Miasta Poznania
1995 - Stypendium fundowane przez The Pollock-Krasner Foundation
1996 - "Transfer" - wymiana artystów z Polski I Nadrenii-Westfalii
2003 - Stypendium Ministra Kultury i Sztuki

SZTUKA KINETYCZNA DZISIAJ

Adam Garnek wyznaczył na terenie sztuki specjalną przestrzeń kreacji. Konstruowane przez niego w latach 90-tych obiekty miały najczęściej formę mobilów, pojazdów, albo pozostawały w istotnym związku z jakąś postacią mechanicznego ruchu. Skonstruowane z inżynierską wyobraźnią mechanizmy tylko pozornie służyły praktycznym celom - proponowały nam (już nie tylko widzom, ale raczej użytkownikom) udział w działaniu, które samo staje się celem.

Kontynuując i modyfikując tę ideę, artysta wykonał w ostatnich dwóch latach nowy rodzaj prac - maszyny do rysowania. Najpierw (w 2001r.) powstała "Maszyna do rysowania na piasku", wyglądająca jak zmniejszona suwnica fabryczna. Za pomocą prostej dźwigni i trzech przełączników można rzeczywiście rysować na piasku, sterując mechanizmem wspomaganym przez elektryczne silniki. "Przewidywałem ją do rysowania na piasku, aby nic na trwałe nie pozostawało z tego rysowania, żeby nie było przy tym jakiejś mitologii artystycznej" - relacjonuje swój zamysł Adam Garnek. Maszyna umożliwia usunięcie rysunku specjalną łopatką, ale pozostają przeżycia ze współdziałania z metalowym mechanizmem, który ma własną, konstruktywną estetykę i wyrazisty charakter. Sama czynność rysowania za pomocą tej maszyny to swoisty performance.

"Gdy ta maszyna zaczęła funkcjonować, pojawił się niedosyt, że nie można nią rysować okręgów. Zacząłem więc myśleć o innej maszynie i o tym, by można było zachować wykonane tą maszyną rysunki i żeby jak na obrabiarce powstawały koła i inne geometryczne kształty" - wspomina Adam Garnek. Następna praca - "Maszyna do rysowania na papierze" - spełnia te oczekiwania, a ponadto uwodzi swoją konstrukcją i jaskrawożółtym kolorem. Chociaż jest ciężkim metalowym obiektem o estetyce bliskiej odchodzącym w zapomnienie maszynom kolejowym, ma jednak możliwości kinetyczne , ujawniające się, gdy ktoś zaczyna się nią posługiwać. Współdziałający z maszyną człowiek jest naturalnym składnikiem jej kompozycji funkcjonalnej, poznawczej i emocjonalnej, a w dalszym tylko planie - kompozycji estetycznej.

Maszyny Adama Garnka umożliwiają zamianę energii kinetycznej użytkowników w energię wyobraźni. Proponują kreacyjne, partnerskie (a nie sentymentalne) współdziałanie z rodzajem techniki odsuwanym na margines przez nieustanny postęp. W tych analogowych mechanizmach widoczny jest jeszcze cały proces przemiany jednych form ruchu w inne, widoczne jest coś, co zniknęło już z pola widzenia w technice elektronicznej czy cyfrowej. Kinetyczne obiekty Adama czynią z maszyn legendę i metaforę ludzkich aspiracji, modelowe wyobrażenie symbiozy człowieka z techniką. Oferują satysfakcję ich aktywnym użytkownikom. To już prawie metafora sztuki w ogóle.

Autor tekstu: Grzegorz Borkowski